"ระวัง"
เฉิงชีชีเพียงรู้สึกเย็นวาบที่มือ ชั่วพริบตาต่อมา มือทรงพลังข้างหนึ่งก็คว้าข้อมือนางหมุนตัว 360 องศาเต็มแรง
เสียงม้าร้องแผดเสียง กีบม้าฟาดเฉียดเส้นผมของนางไป
หัวใจของเฉิงชีชีแทบหยุดเต้น เงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาลึกล้ำดุจห้วงเหว และ... หนวดเคราที่เต็มใบหน้า!
"เฮ้ย เจ้าไม่มีตาหรืออย่างไร ไม่เห็นรถม้าของข้ามาหรอกหรือ ไม่รู้จักหลีกทางหรือ"
เสียงตวาดแหวดังลั่น ในรถม้ามีสตรีนางหนึ่งในเสื้อคลุมสีแดงก้าวออกมา
เสื้อคลุมกรุขอบด้วยขนกระต่ายขาวหนานุ่ม ในฤดูหนาวเหน็บนี้ดูอบอุ่นใจ แถมยังแสดงถึงฐานะสูงศักดิ์!
เฉิงชีชีที่เพิ่งตั้งสติได้ ฟังถ้อยคำต่อว่าดุดันของนาง แทบขำทั้งขัดใจ!
นางเป็นฝ่ายชนแท้ๆ ยังอาจหน้ามาเอาเรื่องเช่นนี้หรือ
"แล้วเจ้าเล่า ขับรถม้าอย่างไร อยากให้ข้าตกม้าตายหรือไง"
นางฟาดแส้ในมือลงบนสารถีอย่างแรง
'เพี้ยะ'
แส้ฟาดลงบนร่างสารถี สารถีหาได้ขัดขืนหรือหลบหลีกไม่ เพียงคุกเข่าพร่ำร้องจะขอชีวิต "คุณหนูโปรดระงับโทสะ คุณหนูโปรดระงับโทสะ"
เฉิงชีชี: "..."
นี่คือชนชั้นสูงในยุคโบราณ สั่งทุบตีผู้รับใช้ตามอำเภอใจ สายตาของนางจับจ้องเห็นแผ่นหลังของสารถีถูกเฆี่ยนจนหนังแตกเลือดออก แต่ไม่กล้าคิดขัดขืนเลยสักนิด
"ไสหัวไป ขวางลูกตา"
นางโบกมือ ทันใดนั้นก็มีองครักษ์ผู้หนึ่งก้าวเข้ามา โก่งตัวทำเป็นขั้นเหยียบให้ลงจากรถม้า
"เจ้า เมื่อครู่ทำให้ข้าตกใจนะ"