"นี่มันร้อนเกินไปแล้ว"
มือที่ยื่นออกไปของหลิ่วซู่อี๋ถูกความร้อนดีดกลับมา เมื่อมองดูแผลที่กำลังบวมหนอง นางยิ่งร้อนใจหนัก ไม่มียารักษาเลย!
"ท่านแม่ ล้างแผลก่อน แล้วค่อยทายา"
เฉิงชีชียกกะละมังน้ำร้อนเข้ามา พร้อมใส่เกลือลงไปเล็กน้อย
"ชีชี"
แววตาของหลิ่วซู่อี๋สั่นไหว นี่มันยาช่วยชีวิตเลยนะ!
"จิ้น..."
หลิ่วซู่อี๋เงยหน้าขึ้น มองไปทางจิ้นเยี่ยนจือที่นอนครางด้วยความเจ็บ แล้วก็ละสายตาผ่านไปทันที
"ท่านอารอง ให้ข้าทำเอง"
จิ้นหลี่จือก้าวออกไปอย่างกระตือรือร้น แต่พอจะเอามือจุ่มลงในน้ำ เฉิงชีชีถามว่า "เจ้าล้างมือแล้วหรือ?"
จิ้นหลี่จือชะงักไป ก่อนลุกขึ้นไปล้างมือที่ลำธารข้างๆ แล้วกลับมา ขณะกำลังใช้น้ำในกะละมัง เฉิงชีชีถามเสียงเบาว่า "ท่านแม่มีผ้าเช็ดหน้าสะอาดหรือไม่?"
"ข้ามี"
จิ้นหลี่จือล้วงผ้าสะอาดผืนหนึ่งออกมาจากเสื้อของอีกฝ่ายในอ้อมแขน แล้วถามว่า "พี่สะใภ้ ผ้าผืนนี้ใช้ได้ไหม?"
ผ้าเช็ดหน้าติดตัวของท่านอารอง เขาไม่กล้าใช้
หลิ่วซู่อี๋หันกลับมา เฉิงชีชีพยักหน้า "ใช้ได้"
แผลเน่าเปื่อยมีหนองไหล ดูน่าขยะแขยง เฉิงชีชีคาดไม่ถึงว่าจิ้นหลี่จือจะทำความสะอาดได้ทั้งอย่างดีและละเอียดลออ
หลิ่วซู่อี๋นั่งอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา ช่วยทายาผงและอื่นๆ โดยไม่รังเกียจแม้แต่น้อย
นี่ต่างจากฮูหยินใหญ่แห่งจวนโหวที่อยู่ในจวนโหว ทะเลาะกับท่านโหวไม่เว้นแต่ละวันโดยสิ้นเชิง
ส่วนหลินฮุ่ยหลาน จิ้นเยี่ยนจือ และจิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ที่ท่านโหวตามใจ กลับหลบไปอยู่ไกลๆ ราวกับว่าบนตัวท่านโหวมีของสกปรกอะไรบางอย่าง