“ชีชี ข่าวดี!”
เถียนซื่อ ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านจวง พอเห็นเฉิงชีชีก็รีบเข้ามาหาทันที จับมือของเฉิงชีชีไว้แน่นแล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “น้ำพริกหอยแห้งไปขายที่อำเภอ ขายดีมาก!”
“คาดไม่ถึงเลยนะ หอยนางรมที่ไม่มีใครเอานี่ พอเคี่ยวน้ำมันหอยก็ทำเงินได้แล้ว หอยแห้งที่ต้มแล้วยังเอามาทำน้ำพริกหอยแห้งได้อีก เจ้าไม่รู้หรอก ส่งไปขายตามร้าน ทุกคนแย่งกันซื้อเลยล่ะ!”
เถียนซื่อมองเฉิงชีชีด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกาย นี่มันเทพเจ้าแห่งโชคลาภชัดๆ!
“ป้าเถียน พอดีเลย ระหว่างนี้พวกเรารีบเอาหอยนางรมมาทำให้หมดเถอะ พอหมดฤดูก็ไม่มีแล้ว”
เฉิงชีชีมองรอยยิ้มของเถียนซื่อ ไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย
ครึ่งเดือนมานี้ น้ำมันหอยเคี่ยวได้ราวสามร้อยชั่ง หอยนางรมสดห้าร้อยชั่ง เคี่ยวออกมาได้น้ำมันหอยสามสี่สิบชั่ง หอยสุกได้เนื้อมาราวแปดสิบชั่ง
ดังนั้นครึ่งเดือนนี้ เนื้อหอยที่เหลือเอามาทำน้ำพริกหอยแห้ง ใส่พริก กระเทียมสับ น้ำพริกหอยแห้งเกือบพันชั่ง ซื้อไหอย่างเดียวก็ซื้อไปหลายใบทีเดียว!
ถึงเนื้อหอยจะไม่ต้องใช้เงิน แต่พริกกับกระเทียมสับรวมทั้งน้ำมันน่ะ ต้องใช้เงินทั้งนั้น!
ชาวบ้านก็ว่าอร่อย แต่ยังขายไม่ได้เงิน ใครๆ ก็กังวล
มาบัดนี้ที่อำเภอขายออกไปหลายล็อตแล้ว อากุ้ยซาวยังมาซื้อไปขายส่งอีกไหใหญ่หนึ่ง ชาวบ้านก็พลันยิ้มออกได้!
เป็นการค้าขายทำเงินได้อีกทางหนึ่ง