“ไปเสียที!”
จิ้นเยี่ยนจือทิ้งตัวลงนอนกับพื้นอย่างอ่อนแรง ตลอดสามวันมานี้ ตั้งแต่หูต้าหลี่มาถึง ชีวิตพวกเขาก็เรียกว่าทุกข์ทรมาณสุด ๆ!
วันแรกโดนโบยสามสิบไม้ เจ็บจนแทบลุกจากเตียงไม่ขึ้น
วันที่สอง ทำงานจนมืดค่ำยังกลับบ้านไม่ได้ ท้องร้องโครกครากราวกับร้องเพลง!
วันที่สาม ไอ้หูต้าหลี่เวรนี่ เห็นพวกเขาขวางหูขวางตา ก็หาวิธีแกล้งให้ทำงานหนัก ๆ เหนื่อย ๆ สารพัด
ช่วงนี้ตอนนอนบนเตียง เขาเจ็บก้น มือสั่น ขาเมื่อยล้าไปหมด
“ท่านจ้าว จวงจื่อ ช่วงนี้ ขอบคุณพวกท่านมาก”
จงหย่งโหวมองจ้าวเฮยกับผู้ใหญ่บ้านจวงด้วยความซาบซึ้ง ถ้าไม่ใช่เพราะมีชาวบ้านช่วยเหลือตลอดหลายวันนี้ เกรงว่าพวกเขาคงไม่มีทางปิดบังไอ้หูต้าหลี่ได้อย่างแนบเนียน!
“จิ้นอี้ พวกเราก็คนหมู่บ้านเดียวกัน ต่อจากนี้ ก็ทำงานให้ดี ๆ นะ!”
จ้าวเฮยตบบ่าจิ้นอี้ หมอนั่นที่แซ่หู ก็แค่หมาตัวหนึ่งจากนครหลวงไม่ใช่หรือ?
ช่วงนี้คุยโม้โอ้อวดนักหนาว่าจะช่วยพูดดี ๆ ให้ต่อหน้าท่านผู้ตรวจการ แต่แล้วยังไงล่ะ?
ของกินของใช้ ไม่เคยเห็นว่าจะเอาอะไรมาให้สักอย่าง มีแต่จะแบมือขอจากเขานี่แหละ!
เฮอะ เทียบกับคนตระกูลจิ้นที่หาเงินให้เขาได้ พาล่าเนื้อกินได้ ยังไงก็ต้องช่วยคนตระกูลจิ้นอยู่แล้ว!
“ใช่ ทำงานให้ดี ๆ พวกเราชาวบ้านต่อจากนี้ก็จะคอยสอดส่องให้มากขึ้น ถ้ามีคนหน้าแปลกเข้ามา พวกเจ้าก็จับตาดูดี ๆ”
ผู้ใหญ่บ้านจวงพูดเสริม คนตระกูลจิ้นสำหรับคนในหมู่บ้านก็เหมือนเทพเจ้าแห่งโชคลาภ!
ด่านนี้ ผ่านพ้นไปได้เสียที
คนตระกูลจิ้นต่างถอนหายใจโล่งอก จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ที่ป่วยมาสามวันล้มหมอนนอนเสื่อเลยทีเดียว