"หุบปาก!"
จิ้นเยี่ยนจือได้สติ รีบปิดปากจวงไห่เฉา ปรายตามองหน้าต่างห้องเฉิงชีชีแวบหนึ่ง ก่อนกระชากลากถูจวงไห่เฉาออกไป!
เฉิงชีชี "…"
ดูท่า จิ้นเยี่ยนจือคงไม่พอใจจวงไห่เฉาอย่างแรง นี่ลากไปซ้อมสินะ?
ใต้ร่มไม้ใหญ่ จิ้นเยี่ยนจือถลึงตาใส่ "จวงไห่เฉา หยุดพูดจาเหลวไหล ใส่ร้ายชื่อเสียงพี่สะใภ้ข้าได้แล้ว!"
"ข้าพูดผิดตรงไหน? เจ้าไม่ชอบพี่สะใภ้เจ้ารึ?"
จวงไห่เฉาปัดเสื้อผ้าตัวเอง มือกุมหัวไหล่ที่ถูกต่อย แรงเจ้าหมอนี่มากขึ้นทุกวัน เขาพูดอย่างหงุดหงิด "อีกอย่าง พี่สะใภ้เจ้าก็เป็นแม่หม้าย น้องชายแต่งกับพี่สะใภ้หม้าย ไม่ใช่เรื่องปกติรึ?"
"…"
จิ้นเยี่ยนจือยกหมัดขึ้นต่อยใส่จวงไห่เฉาทันที
"เฮ้ย จิ้นเยี่ยนจือ สมองเจ้ามีปัญหารึเปล่า!"
จวงไห่เฉาไม่ทันตั้งตัว โดนหมัดต่อยเข้าที่หน้าเต็ม ๆ โกรธจนหน้าเขียว เขากัดฟันพูด "เราเป็นผู้ชายด้วยกัน ความคิดในใจเจ้า ข้าจะดูไม่ออกรึ?"
"หุบปาก!"
จิ้นเยี่ยนจือเหมือนถูกสะกิดแผล เดือดดาล หมัดรัวต่อยไม่ยั้ง!
พักใหญ่ ทั้งคู่หอบแฮก เหนื่อยแม้แต่จะขยับนิ้วก็ไม่อยากขยับ จวงไห่เฉาหันหน้ามา สบตาจิ้นเยี่ยนจือ "จิ้นเยี่ยนจือ ดูสิ ข้ามาเป็นน้องเขยเจ้า ไม่ดีรึ?"
"ไสหัวไป"
จิ้นเยี่ยนจือพรวดลุกขึ้นนั่ง มองจวงไห่เฉาด้วยสายตารังเกียจเต็มเปี่ยม
"ถึงชาติกำเนิดข้าจะสู้พวกเจ้าไม่ได้ แต่ครอบครัวข้าบริสุทธิ์ผุดผ่องนะ!"