"ท่านพ่อ"
เฉิงชีชีเดินออกมา เมื่อเห็นผู้นำคือเลิ่งอวี่ และยังมีป้าเลิ่งด้วย ในใจนางก็กระจ่างทันที
ภายในห้องโถงไม่นานก็เต็มไปด้วยผู้คน หลังจากทักทายปราศรัยกัน ครอบครัวสกุลจิ้นก็กระจ่างถึงฐานะของครอบครัวป้าเลิ่ง
ป้าเลิ่งแซ่จ้าว เป็นย่าแท้ ๆ ของเลิ่งอวี่ นอกจากเลิ่งอวี่แล้วยังมีพี่น้องอีกสองคน พี่ใหญ่เลิ่งเต่า น้องรองเลิ่งเจียว
โรงน้ำตาลนั้นตระกูลเลิ่งเป็นผู้ทำขึ้นมา ส่วนจ้าวเฮย ก็คือพี่ชายแท้ ๆ ของป้าเลิ่ง
"คุณหนูใหญ่สกุลจิ้น..."
ป้าเลิ่งเอ่ยปากขึ้น เฉิงชีชีรีบกล่าวทันทีว่า "ท่านเรียกข้าว่าชีชีก็พอ"
"ชีชี วันนี้น้ำตาลไหม้กระทะนั้น ต้องขอบคุณเจ้าจริง ๆ" ป้าเลิ่งเปลี่ยนไปจากตอนกลางวันที่ถือไม้เรียวคอยจับตาดูคนอื่นอู้งาน
ยามนี้ ใบหน้าป้าเลิ่งเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"ข้าได้ค่าตอบแทนเป็นน้ำตาลแล้ว"
เฉิงชีชีพูดถึงห่อน้ำตาลที่ได้รับเมื่อเลิกงานตอนเย็น ซึ่งตอนนี้ยังวางอยู่... บนโต๊ะ
"แค่ก"
ป้าเลิ่งกระแอมล้างลำคอ มองห่อน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วรีบพูดว่า "เจ้าอวี่บ้านข้าเด็กไม่รู้ความ เจ้าช่วยได้มากถึงเพียงนี้ จะให้แค่น้ำตาลห่อเดียวได้อย่างไร"
"นี่อย่างไร ข้าจึงนำน้ำตาลมาสามห่อโดยเฉพาะ!"
ป้าเลิ่งส่งสายตาให้เลิ่งอวี่ "ตอนนั้นไม่รู้เรื่อง คราวนี้เลยตั้งใจเอาขนมมาเป็นการขอบคุณ"
"ข้าก็แค่ขยับปากพูด"
เฉิงชีชียิ้มบาง รอคอยคำพูดถัดไปของป้าเลิ่งอย่างเงียบ ๆ
"สมควร ๆ พวกเราขอบคุณเจ้ามาก"
ป้าเลิ่งก่อนหน้านี้ไม่รู้ พอมาดูทีหลังถึงเห็นว่า ที่เดิมเป็นน้ำตาลทั้งกระทะที่ใช้ไม่ได้ ตอนนี้กลายเป็นน้ำตาลกลิ่นหอมเข้มข้น กลิ่นไหม้จางไปมากแล้ว แม้ขายถูกลงหน่อยก็ยังได้กำไร