"เฮ้ย"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ได้ยินคำนี้ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจทันที นางถอยกรูด: "จวงไห่เฉา เจ้ายังจะเอาหน้าอีกหรือไม่?"
"บ้านใครเขาอยากแต่งหญิงสาว ไม่ใช่มีพิธีสามหนังสือหกของขวัญ สู่ขออย่างเปิดเผยหรอกหรือ?"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ถลึงตาใส่จวงไห่เฉาอย่างแรง แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว
"โอ้~"
จวงไห่เฉาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย: "สาวดีมีตระกูลบ้านไหน ก็ไม่รับของกินจากชายแปลกหน้าใช่ไหม?"
"ก็แค่มันหวานหัวเดียว ไข่ไก่ฟองเดียว? นี่มันอะไรกัน?"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ปรายตามองเขา: "อีกอย่าง ตอนนั้นเจ้าก็บังเอิญผ่านมา แล้วบังเอิญมีของเหลือไม่ใช่หรือ?"
ตอนนั้นจวงไห่เฉาก็ใช้ข้ออ้างนี้แหละ ยัดใส่มือของนางโดยตรง!
"อย่างนั้นหรือ?"
จวงไห่เฉาแสยะยิ้ม เผยฟันขาวสะอาด: "เจ้าพูดอย่างนี้ ชาวบ้านจะเชื่อหรือ?"
"พวกเขาก็จะคิดว่า เจ้ายั่วยวนข้า"
จวงไห่เฉาจ้องมองใบหน้าจิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ เด็กสาวมาจากเมืองหลวง ช่างหมดจดงดงาม ราวกับดอกไม้ตูมที่กำลังจะเบ่งบาน ใกล้ชิดกันเข้า ก็ได้กลิ่นหอมรัญจวนของวัยสาวลอยมาแตะจมูก
"เจ้าพูดจาไร้สาระ มันเป็นเจ้าทำตกเอง แล้วข้าเก็บได้ เกี่ยวอะไรกับเจ้า?"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ตกใจจนถอยหลังกรูด แล้วหมุนตัววิ่งหนีไป
ใจของนางกระวนกระวายไม่วาย ใครบอกว่านางอยากกินมันหวานกับไข่ไก่?
ไอ้คนบ้านนอกขัดสน!
มันหวานหัวเดียว ไข่ไก่ฟองเดียว ถึงกับคิดจะทำอะไรหรือ?
"จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ ฟืนที่เจ้าเก็บได้ล่ะ?"
จิ้นเยี่ยนจือมองนางด้วยสีหน้าเหลืออด ถ้าไม่ใช่เพราะแม่กับน้องสาวของเขา เขาก็จะได้กินอาหารหอมกรุ่นที่พี่สะใภ้ทำทุกวัน!