"เฮ้อ"
หลินฮุ่ยหลานถูกสองพี่น้องรังเกียจ เอามือกุมอก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดกล่าวว่า "ข้าเสี่ยวเนียงผู้นี้ไม่ดีเอง ที่ให้พวกเจ้าเป็นบุตรอนุภรรยา ถ่วงพวกเจ้าไว้"
พูดจบ หลินฮุ่ยหลานก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดตา ดูน่าสงสารยิ่งนัก
"เสี่ยวเนียง ท่านพูดเช่นนี้มีประโยชน์อะไร?"
จิ้นเยี่ยนจือขมวดคิ้ว มองกลอุบายร้องไห้โวยวายของหลินฮุ่ยหลานอย่างทะลุปรุโปร่ง เขาพูดกระทบว่า "ท่านมีเวลาคิดแบบนี้ สู้ไปดูแลจิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ดีกว่า ระวังถูกผู้ชายในหมู่บ้านล่อลวงไป"
"เสี่ยวเนียง ท่านก็ดูแลพี่ชายข้าด้วยเถิด อย่าให้เขาไปแต่งหญิงบ้านนอก"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์จ้องเขม็งใส่เขา พลันก็โต้กลับไป!
"อะไรนะ?"
หลินฮุ่ยหลานได้ยินคำนี้ รีบพูดว่า "เยี่ย นจือ ภรรยาของเจ้าในอนาคต จะเป็นหญิงบ้านนอกไม่ได้เด็ดขาด!"
"ด้วยฐานะนักโทษคดีอาญาของข้า ใครจะแต่งงานด้วย?"
จิ้นเยี่ยนจือกลอกตาอย่างอดไม่ได้ มองจิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ "เจ้าห่วงจิ้นเสวี่ยเอ๋อร์เสียดีกว่า"
"ใครจะไปสนใจเจ้า? เขาจะแต่งเจ้าเป็นภรรยาเอกหรือ?"
ท่าทีต่อจิ้นเยี่ยนจือแตกต่างอย่างสิ้นเชิง หลินฮุ่ยหลานถึงกับมองจิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ด้วยความสนใจพลางว่า "เสวี่ยเอ๋อร์ของบ้านเรางดงามเพียงนี้ ย่อมต้องเป็นภรรยาเอกแน่"
"ท่านแม่ ท่านไม่กังวลว่าข้าจะแต่งกับหนุ่มบ้านนอกหรือ?"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ใจว้าวุ่น
"ขอเพียงเป็นภรรยาเอก มีเงิน ไม่รังเกียจว่าเจ้าเป็นนักโทษคดีอาญา แล้วเหตุใดจะแต่งไม่ได้?"