"เราไม่ใช่ยังมีมันหวานกับมันฝรั่งอีกหรือ กินไปก่อนเถอะ ของกินเราก็ไม่มากนัก พวกนั้นก็คงไม่มากเหมือนกัน"
จงหย่งโหวจ้องมองรถม้าคันนำหน้า "ใกล้ถึงหงตูฟู่แล้ว พวกเขาต้องไปที่นั่นแน่"
เอกสารนำตัวนักโทษ ยังต้องหาคนเซ็นชื่อประทับตราด้วยนะ!
"ท่านโหว"
เห็นจงหย่งโหวฟื้นขึ้น หลินฮุ่ยหลานฉวยโอกาสเข้าไปใกล้ ร้องทุกข์ว่า "ท่านดูเยี่ยนจือสิ เขาผอมลงไป ที่ก่อนหน้านี้เฉิงชีชีจับไก่ได้ เอาไปให้พวกเจ้าหน้าที่คุมตัวกินก็แล้วไป แต่นี่เยี่ยนจือเป็นลูกชายคนเดียวของท่านนะ แม้แต่น้ำซุปสักคำยังไม่ได้กินเลย"
"อีกอย่าง เยี่ยนจือได้รับบาดเจ็บ แม้แต่ห้องใหญ่ยังมียา แต่เฉิงชีชีกลับไม่ยอมให้เยี่ยนจือเลย"
หลินฮุ่ยหลานปาดน้ำตา "เยี่ยนจือเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของท่านนะ ท่านดูสิ ตอนนี้เยี่ยนจือผอมลงไปขนาดไหนแล้ว"
คำว่า 'ลูกชายเพียงคนเดียว' หลินฮุ่ยหลานเน้นหนักเป็นพิเศษ
"พ่อ"
จิ้นเยี่ยนจือเก็บกดความคับแค้นใจมาตลอด บัดนี้พรั่งพรูออกมาหมด พ่อสลบไสลมาตลอด วันที่ฟื้นขึ้นมาก็เจอโจรภูเขาเข้า จงหย่งโหวก็สลบไปอีก
"ฮือๆ ข้าลำบากแทบตาย ข้าไม่ได้กินเนื้อมายี่สิบเอ็ดวันแล้ว!"
"ข้ารู้สึกว่าพุงข้าไม่มีเนื้อแล้ว"
"เฉิงชีชีมีน้ำซุปไก่ ก็ไม่ให้ข้ากิน"
จิ้นเยี่ยนจือสะอื้นไปด้วย ฟ้องไปด้วย
"หุบปาก!"
จงหย่งโหวมองจิ้นเยี่ยนจือที่ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาคลอเบ้า รู้สึกผิดหวังที่ลูกไม่เอาไหน "เจ้าเป็นผู้ชายอกสามศอก ยังมีหน้ามาฟ้องพี่สะใภ้อีก? ถ้าไม่มีพี่สะใภ้ เจ้าจะมีเสื้อผ้าใส่? มีข้าวกิน?"