"อ๊าก..."
"ช่วยด้วย!"
จิ้นเยี่ยนจืออาศัยแสงจันทร์ มองเห็นหมูป่าหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวตรงหน้า ก็ตกใจร้องลั่น
หมูป่าดูเหมือนจะรำคาญเสียงกรีดร้องของเขา มันเหยียบขาของจิ้นเยี่ยนจืออย่างแรงจนเขาร้องด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง เสียงนั้นทำให้เหล่านกที่กำลังหลับใหลในคืนมืดต้องตื่นตกใจ และยังทำให้เตาจางที่กำลังตามหาคนบนภูเขาได้ยินอีกด้วย
"เอาผู้ชายตระกูลจิ้นมาให้หมด!"
เตาจางได้ยินเสียงร้องโหยหวนนั่น ก็รีบออกคำสั่งแก่ลูกน้องที่อยู่ข้าง ๆ ทันที เขาตั้งใจฟัง ไม่นานก็เห็นจิ้นเยี่ยนจือคลานหนีอย่างทุลักทุเล ถูกหมูป่าเล่นเป็นของเล่น เตะที เหยียบที โยนที...
เมื่อคนตระกูลจิ้นถูกพาตัวมา ท่านจงหย่งโหวที่ได้รับบาดเจ็บก็ไม่สนใจบาดแผลของตนอีกต่อไป กล่าวว่า "หมูป่าหนังหนาเนื้อหนา พี่ใหญ่ ท่านรักษาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ไว้ คุ้มครองพวกผู้หญิง น้องรองน้องสาม พวกเจ้าพาเด็ก ๆ ถือคบเพลิงไปไล่มัน!"
"ใต้เท้า ข้าต้องการดาบ!"
ท่านจงหย่งโหวมองไปที่เตาจาง
ภายใต้รัตติกาล แสงคบเพลิงส่องให้เห็นใบหน้าที่เยือกเย็นและแววตาคมกริบของท่านจงหย่งโหว
เตาจางกำดาบไว้ในมือ แม้ท่านจงหย่งโหวจะไม่ได้ออกรบมาหลายปี แต่ฝีมือก็ยังคงเฉียบคมไม่เสื่อมคลาย
"จะไล่หมูป่าไป หรือจะจับหมูป่ากินเนื้อ ใต้เท้าเลือกเอาเองเถอะ"
แม้มือของท่านจงหย่งโหวจะยังมีตรวนติดอยู่ แต่เมื่อยืนอยู่ที่นั่น ก็มั่นคงราวกับขุนเขา หมูป่าดุร้ายนัก ท่ามกลางเสียงตะโกนด้วยความเป็นห่วงของหลินฮุ่ยหลาน หมูป่ากำลังจะวิ่งหนีไปแล้ว!