"ข้าประคองเจ้าเอง"
จิ้นโม่จือเอ่ยปากขอโทษ "พวกเจ้าไม่มีเหตุจะจับคน ข้าแค่ป้องกันตัว ก็ต้องขออภัยด้วย ข้ายินดีชดใช้"
"..."
ลวี่เป่าเซิงมีทุกข์ยากในใจ จิ้นโม่จือบีบมือเขาแน่นเสียจนเจ็บพูดไม่ออก ได้แต่ส่งสายตาร้องขอความช่วยเหลือไปยังชายวัยกลางคน ผู้ตรวจการหลี่ พวกเขาเป็นนักโทษนะ!
น่าเสียดาย สายตาของลวี่เป่าเซิง ผู้ตรวจการหลี่มองไม่เห็น
"ดีนะ ลวี่เป่าเซิง ที่นี่ก็ให้ตั้งแผงขายผักกาดดองได้ เหตุใดเจ้าจึงหาเรื่องเขา?"
เสียงกราดเกรี้ยวของผู้ตรวจการหลี่ดังขึ้น พอเห็นเหรียญทองแดงในอ้อมอกเขากองพะเนิน ก็หน้าเครียดว่า "แค่ยาจกกระจอกยังกล้ารับสินบน ท่านเจ้าเมืองย้ำนักหนา ไม่ให้รีดไถสินบน มานี่ จับตัวไป"
"ท่านขอรับ พวกเขา..."
ลวี่เป่าเซิงดิ้นรน จิ้นโม่จือกระชากผ้าที่เอวเขา แล้วยัดเข้าปากลวี่เป่าเซิงเสีย
จิ้นโม่จือกล่าวยิ้ม ๆ "ท่านผู้ตรวจการช่างสุขุม ราษฎรมีเจ้าเมืองดีเช่นนี้ ช่างเป็นบุญของอำเภอเฉาเซิงเรา!"
เสียงประจบของจิ้นโม่จือดังขึ้น หงายมือมัดข้อมือลวี่เป่าเซิงทันที แล้วส่งต่อให้พลธนูที่อยู่ข้างหลังเขา
"อึ๊บ อึ๊บ~"
ลวี่เป่าเซิงตกใจจนหน้าซีด ถ้ามาเป็นสวินเจี่ยนหม่า เขายังไม่กลัว นั่นพี่เขยเขา
แต่ผู้ตรวจการหลี่ มีเรื่องบาดหมางกับพี่เขยเขานี่!
ผู้ตรวจการหลี่ไม่ใช่ดูแลป้องกันชายฝั่งหรอกหรือ?
มาถนนตลาดได้อย่างไร?