หัวหน้าหยาอี้ ลวี่เป่าเซิง ยื่นมือไปทางพวกนาง พลางตวาดด้วยความโกรธว่า “เอาบัตรประจำตัวของพวกเจ้าออกมา”
ขอเพียงทำให้พวกมันไม่กล้าตั้งแผงอีก ก็จะได้เงิน 200 อีแปะเปล่าๆ งานนี้ แทบไม่ต่างอะไรกับเก็บเงินจากพื้น
จิ้นเยี่ยนจือกลืนน้ำลายอย่างบ้าคลั่ง ความดีใจที่เพิ่งหาเงินได้หายวับไปในพริบตา เหลือเพียงความกลัว พวกเขาเป็นนักโทษเนรเทศแท้ๆ หากถูกจับได้ว่าออกมาหาเงิน จะไม่เสร็จกันหมดหรือ?
“ท่านหยาอี้”
เฉิงชีชีใจหล่นวูบเมื่อพบว่าอีกฝ่ายเป็นหยาอี้และมาไม่ดี
นางลุกขึ้น คว้าซาลาเปาไส้ผักกาดดองบนโต๊ะ ยัดใส่มือจิ้นเยี่ยนจืออย่างไม่เกี่ยงเหมือนยัดขนม “เอ้อจือ รีบเชิญท่านหยาอี้ชิมซาลาเปาผักกาดดองของเราเร็วเข้า”
“อ้อ อ้อ”
จิ้นเยี่ยนจือมองซาลาเปาในตะกร้า เขาไม่ได้โง่ เข้าใจความคิดของเฉิงชีชีทันที เขาถือซาลาเปายื่นให้ “ท่านหยาอี้ ผักดองที่พี่สะใภ้ข้าทำ รสชาติดีมาก ใช้ตุ๋นปลาก็หอม เชิญท่านชิมดู”
จิ้นเยี่ยนจือยื่นอาหารให้พวกหยาอี้พลางนับอย่างเจ็บใจ อีกอีแปะหนึ่ง สามอีแปะ สิบอีแปะ ยี่สิบอีแปะ…
ปวดใจ!
ใจของจิ้นเยี่ยนจือแทบมีเลือดหยด แต่บนใบหน้ายังยิ้มแฉ่งเหมือนดอกไม้
ไม่กล้ามอง
เฉิงชีชีเบือนหน้าหนีอย่างเงียบๆ แล้วก้าวเข้าไปพูดว่า “ท่านหยาอี้ พวกพึ่งมาถึงหลิงหนานได้ไม่นาน วันนี้เป็นวันแรกที่มาขายโจ๊กผักกาดดอง ไม่ทราบกฎระเบียบ ขอท่านอภัยด้วย”