“ยินดีด้วย ฮูหยินตั้งครรภ์ได้สามเดือนกว่าแล้ว”
คำพูดของหมอทำให้หัวใจที่ลอยเคว้งของเกาเซิ่งหลานร่วงลงไปอยู่ในท้องทันที “ท่านหมอ เช่นนั้น... ลูกของข้า...”
มือของเกาเซิ่งหลานวางบนท้องโดยไม่รู้ตัว แฝงความอ่อนโยนแต่ก็อดกังวลไม่ได้ ระหว่างทางที่ถูกเนรเทศมานี้ กินก็ไม่อิ่ม นอนก็ไม่หลับ แถมยังต้องเดินทางอีกห้าสิบลี้
“เด็กน้อยไม่เป็นไร หากฮูหยินยังไม่วางใจ จะเปิดยาบำรุงครรภ์ให้ก็ได้”
หมอชายชำเลืองมองเสื้อผ้าบนร่างของเกาเซิ่งหลาน ดูแล้วไม่น่ามีราคา แต่ท่วงท่าของทั้งคู่กลับไม่เหมือนคนจากครอบครัวต่ำต้อย
“เช่นนั้น... เช่นนั้นก็ไม่เอายา”
เกาเซิ่งหลานส่ายหน้าทันที ขอเพียงลูกปลอดภัยก็พอ
“ท่านหมอ ยาบำรุงครรภ์ราคาเท่าไร”
เฉิงชีชีถาม “ถ้าไม่กินยาบำรุงครรภ์จะมีผลอะไรกับเด็กหรือไม่”
“ยาบำรุงครรภ์ราคาชุดละสามสิบอีแปะ”
หมอชายมองออกว่าพวกนางขัดสน จึงเอ่ยเองว่า “ฮูหยินมีร่างกายพื้นฐานดี เพียงแค่บำรุงภายหลัง ร่างกายก็จะฟื้นฟูกลับมาเอง”
“เช่นนั้นก็ไม่กินยา”
เกาเซิ่งหลานลุกขึ้นทันที ดึงเฉิงชีชีเดินออกไปข้างนอก “ขอบคุณท่านหมอ”
เฉิงชีชีเสนอว่า “เซิ่งหลาน หรือจะเอายาบำรุงครรภ์มาสักชุด เพื่อความสบายใจ”
“ไม่เป็นไร ตอนถูกเนรเทศ แค่เดินทางก็ลำบากขนาดนั้นยังผ่านมาได้ ตอนนี้ไม่ต้องเดินแบบนั้นแล้ว ลูกของข้าต้องไม่เป็นอะไรแน่”
เกาเซิ่งหลานคลายความกังวลไปมาก รอยยิ้มบนหน้าเพิ่มขึ้นหลายส่วน เด็กปลอดภัยดี นางก็วางใจแล้ว “พี่สะใภ้ ขอบคุณยิ่ง”
ถ้าไม่ได้มาหาหมอครานี้ ใจของนางก็คงไม่สบายใจมาจนถึงตอนนี้