"เพ้ย!"
ไข่เน่าฟองหนึ่งปามา กระทบหน้าหลิ่วซู่อี๋เต็ม ๆ ไข่เหลวเหนียวเหนอะไหลลงมาตามหน้าผากนาง
กลิ่นเน่าเหม็นคลื่นเหียน ใบหน้าดุด่าพวกนั้น หลิ่วซู่อี๋ฟังถ้อยคำโกรธเกรี้ยวด่าทอแล้ว ก็รู้สึกชาชิน
คนตระกูลจิ้นก้มหน้างุด แทบอยากมุดลงรูหนี
เฉิงชีชีใช้เสื้อคลุม บังตัวอันอันไว้มิดชิด เสียงด่าตลอดทาง กลิ่นไข่เน่าเหม็นคลื่นเหียน ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยอัปยศถึงเพียงนี้มาก่อน
มาถึงประตูเมืองด้านใต้ คนตระกูลจิ้นตัวเปรอะเปื้อนถูกไล่ลงมาจากรถ
ผ่านเรื่องเมื่อครู่ ทุกคนหมดแม้แต่จะคิดพูด ได้แต่จ้องมองออกไปยังประตูเมืองอย่างมีความหวัง ตระกูลจิ้นตอนนี้ไม่มีใครกล้ามาเกี่ยวข้อง สาขาย่อยทั้งห้องใหญ่ ห้องสามและบ้านสี่ยิ่งไม่มีใครให้คบหา สิ่งเดียวที่คาดหวังได้ คือบ้านเดิมของหลิ่วซู่อี๋
หากตระกูลหลิ่วไท่ฟู่ไม่ส่งของมาให้ พวกนางบนเส้นทางเนรเทศ จะไม่จบสิ้นกันหรือ?
"หลิ่วซู่อี๋ บ้านเดิมเจ้าจะมีคนมาจริงหรือ?"
หลินฮุ่ยหลานพูดเสียดสี "หรือว่า แม้แต่พ่อแม่แท้ ๆ ก็ไม่เอาเจ้าแล้ว?"
จะถูกเนรเทศอยู่แล้ว หลิ่วซู่อี๋มีดีอะไรถึงยังให้คนสาขาย่อยไม่กี่คนคอยประจบเอาใจอยู่อีก?
"เกี่ยวอะไรกับเจ้า?" หลิ่วซู่อี๋ปรายตาขึ้น ในใจรู้ดี บิดาโกรธที่นางเลือกจงหย่งโหวที่เป็นกลาง ไม่อยากอภิเษกเข้าวังหลวงสร้างเกียรติให้ตระกูลหลิ่ว
มารดานิสัยอ่อนโยน เชื่อฟังบิดาทุกอย่าง