“ช้าก่อน”
เฉิงชีชีร้องเรียกจิ้นเยี่ยนจือไว้ “ตอนพวกเจ้าไปเรียกหมอตำแย เอาเงินไปให้พอ ไปหาจวงไห่เฉาที่หมู่บ้านหงซีก่อน ให้พวกเขาพาไป”
แม้จวงไห่เฉาจะพาไปได้ แต่มีคนท้องถิ่นด้วย ในวันที่ฝนตกหนักเช่นนี้ โอกาสเชิญหมอตำแยมาได้ก็มีมากขึ้น
และตั้งแต่คราวก่อนที่เจียงเฟิงได้แลกพู่กันมาหลายด้าม เขาก็แวะเวียนมาหาจิ้นฉือจือเพื่อถามเรื่องวิชาความรู้เป็นระยะ
“พี่สะใภ้วางใจ ข้าจะพาคนมาให้ได้แน่!”
จิ้นเยี่ยนจือพูดพลางรับเหรียญทองแดงพวงหนึ่งใส่ในอกเสื้อ จากนั้นก็หันหลังตามจวงไห่เฉาไป พาจิ้นฉือจือมุ่งหน้าหมู่บ้านหงซีที่อยู่ถัดไป!
ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมา ร่างของจิ้นเยี่ยนจือกับพวกเลือนหายไป จวงลี่เจิ้งและเถียนซื่อก็ยังไม่กลับ เถียนซื่อยืนอยู่ตรงประตู ถ่ายทอดประสบการณ์การคลอดบุตรของนาง
สุดท้าย พวกนางก็ถูกเชื้อเชิญเข้าไปในเรือน
เถียนซื่อมีประสบการณ์ในหมู่บ้านมากกว่าพวกนาง
เวลาผ่านไปทีละน้อย ทางฝั่งเกาเซิ่งหลานไม่มีทีท่าว่าจะคลอดลูก แม้แต่น้ำคร่ำก็ยังไม่แตก มีเพียงท้องที่เจ็บเป็นพักๆ
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดครวญครางปกคลุมตระกูลจิ้นตลอดเวลา
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์และจิ้นฉิงเอ๋อร์กระซิบถามกัน “คลอดลูกนี่น่ากลัวขนาดนี้เชียวหรือ?”
“ใช่แล้ว น่ากลัวเหลือเกิน”
จิ้นฉิงเอ๋อร์กระซิบตอบ
เฮยถู่ยืนเตรียมการอยู่ในครัว เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวจากในเรือน เขาถามเสียงต่ำ “ตอนที่อันอันเกิด…”
ท่านจงหย่งโหวที่อยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “ได้ยินจากเจ้าแม่ว่า ชีชีเจ็บท้องคลอดถึงสองวันสองคืนเต็มๆ ถึงจะคลอดอันอันออกมา”