“ฮูหยินผู้เฒ่า ข้างนอกฝนตกหนักเกินไป”
ชุนเถาส่ายหน้าปฏิเสธ นางลูบหัวไหล่ที่เปียกชื้น แม้จะเดินเลียบกำแพงใต้ชายคามา หัวไหล่ก็ยังเปียกอยู่ดี
เฉิงชีชีใช้ผ้าเช็ดผมที่เปียกให้ชุนเถา พลางถามว่า “ท่านย่า ท่านทำคลอดเป็นหรือไม่”
“ไม่เป็น”
ฮูหยินผู้เฒ่าส่ายหน้า นางรู้จักเพียงเพาะเห็ดหอมกับเห็ดหูหนู และปรุงน้ำหอม ล้วนเป็นเรื่องฆ่าเวลาในเรือนหลัง
“ท่านย่า เช่นนั้นท่านอยู่ที่นี่ ช่วยข้าดูอันอัน ข้าจะไปดูหน่อย”
เฉิงชีชีกล่าว “ตอนนั้นข้าคลอดยาก ก็… สะสมประสบการณ์มาบ้าง”
“ชีชี”
ฮูหยินผู้เฒ่ามองแผ่นหลังจากไปของเฉิงชีชี ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ก็เพราะฐานะของเฉิงชีชี นางจึงต้องข่มกล้ำอยู่ในจวนโหว
“ไปเถิด”
เฉิงชีชีหาได้สนใจฮูหยินผู้เฒ่าไม่ นางทุ่มเทสามส่วน ผู้อื่นก็ต้องเห็นเป็นห้าส่วน
เพิ่งก้าวเข้าห้องข้าง ๆ กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นก็โชยมา เหวินซื่อที่ปกติยามทำลูกชิ้นปลามักยิ้มแย้มอยู่เสมอ บัดนี้กลับยกกะละมังน้ำเลือดเดินลุกลน ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
“ระวัง”
เฉิงชีชีพยุงเหวินซื่อที่เกือบจะล้มไว้ น้ำเสียงสงบนิ่งทำให้เหวินซื่อที่ตื่นตระหนกค่อย ๆ สงบลงได้ ลูกสะใภ้ของนาง หลานน้อยของนาง ต้องไม่เป็นอะไรแน่!
ในห้องเบียดเสียดด้วยผู้คนไม่น้อย เหอซื่อจากห้องใหญ่ หลี่ซื่อจากบ้านสี่ และหลิ่วซู่อี๋นั่งอยู่ริมเตียง
เมิ่งจิ้งเหยาพาบุตรสาวกับจิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ จิ้นฉิงเอ๋อร์ เฝ้าอยู่ที่ปากประตู