"แว๊~ แว๊~"
เสียงร้องของทารกดังขึ้น ยายซานที่เพิ่งมาถึงชะโงกมอง "โอ๊ย มาช้าไปเสียแล้ว"
"เสียเที่ยวเปล่าเลย"
ยายเจียงที่จิ้นเยี่ยนจือกับจิ้นฉือจือพามาจากหมู่บ้านหงซีก็ชะงักไปเช่นกัน
"ไม่ช้าไม่ช้า ยังต้องให้พวกท่านช่วยอีก"
เฉิงชีชีได้ยินเสียงก็ออกมา รีบเชิญหมอตำแยทั้งสองเข้าไปในบ้าน
หลังจากเด็กคลอดออกมาแล้ว การตัดสายสะดือ และน้ำคาวปลาของหญิงคลอด ล้วนต้องให้หมอตำแยจัดการทำความสะอาดให้เรียบร้อย
"ได้ ๆ ๆ"
ยายเจียงกับยายซานนึกว่าจะเสียเที่ยวเปล่า ได้ยินดังนั้นก็ดีอกดีใจเข้าไปในบ้าน ด้วยความช่วยเหลือของหมอตำแยสองคน ไม่นาน เด็กก็ถูกเช็ดตัวสะอาดหมดจด ห่ออยู่ในผ้าห่มผืนเล็ก
"วิ่นจือ เจ้ามีลูกชายแล้ว"
เหวินซื่ออุ้มเด็กน้อยยืนอยู่หน้าประตูห้อง ในผ้าห่ม ทารกแรกเกิดตัวแดง ๆ
"ข้า ข้าเป็นพ่อคนแล้วหรือ"
จิ้นวิ่นจือเปื้อนโคลนทั้งตัว ไม่กล้าเข้าไปใกล้ ได้แต่ยืดคอมองเด็กน้อยในผ้าห่อตัว อารมณ์ที่ยากจะบรรยายเอ่อล้นในใจ
"ตัวเล็กจัง ดูไม่น่ารักเลยว่าไหม"
จิ้นเยี่ยนจือก็ยืดคอมองไป พูดจบ จงหย่งโหวก็ตบเข้าให้ฉาดหนึ่ง
แรงของจงหย่งโหวนั้นหนักหนา จนจิ้นเยี่ยนจือเจ็บเซถลาไปด้านข้างแทบล้ม
"จิ้นเยี่ยนจือ เด็กแรกเกิดก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น เลี้ยงไปไม่กี่วันก็ดีขึ้นแล้ว ถ้าพูดไม่เป็นก็หุบปากเสีย!"
จงหย่งโหวถลึงตาเหมือนลูกระฆังใส่นายเด็กจอมกวนนี่
"ไม่ขี้เหร่ไม่ขี้เหร่ เหมือนวิ่นจือ ดูจมูกดูตาสิ" จิ้นเยี่ยนจือกุมไหล่ที่ถูกตบ หลังจากวิ่งบนทางภูเขามาทั้งคืน ก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น