ยามเย็น อาทิตย์อัสดง ฟ้ายังไม่ทันมืดสนิท ลานบ้านตระกูลจิ้นก็เต็มไปด้วยผู้คน
ใบหน้าที่คุ้นเคยส่วนใหญ่เฉิงชีชีรู้จัก
ไม่ว่าจะเป็นคนทำงานที่โรงน้ำตาล หรือคนที่ไปขายน้ำพริกหอยแห้งในเมือง หรือคนที่ขายน้ำไป๋กาน!
แม้แต่คนที่ขนอ้อยมาจากไร่ เฉิงชีชีแม้จะเรียกชื่อไม่ถูก แต่ก็คุ้นหน้าคุ้นตา
"ชีชี"
พี่สะใภ้หรงเห็นเฉิงชีชีก็รีบดึงตัวเข้ามา
หลายคนที่เพิ่งคุยกับพี่สะใภ้หรง พอเจอเฉิงชีชีก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น "คุณหนูเฉิง"
เฉิงชีชียิ้มทักทายทุกคน เสียงพี่สะใภ้หรงดังขึ้น "ชีชี วันนี้ทุกคนได้ส่วนแบ่งเงินจริงหรือ?"
คำถามนี้ถามแทนใจทุกคน
พวกเขาได้รับแจ้งจากผู้ใหญ่บ้านว่าฉงซานกลับมาแล้ว ให้มารวมตัวกันวันนี้เพื่อประชุมใหญ่และแบ่งเงิน!
นัดกันตอนค่ำ แต่ใครจะรอไหว?
ดังนั้น ทุกคนไม่แม้แต่จะหุงหาข้าวเย็น รีบมาที่บ้านตระกูลจิ้นทันที!
นี่คือเหตุผลที่ฟ้ายังไม่ทันมืด หน้าลานบ้านตระกูลจิ้นก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คน
"แน่นอน"
เฉิงชีชีพยักหน้ามั่นใจ "ไร่อ้อยแถบนี้ เราซื้อมาหมดตั้งนานแล้ว แถมยังสั่งจองอ้อยครึ่งปีหลังไว้ด้วย ทำงานหนักมาหลายเดือน จะไม่แบ่งเงินได้อย่างไร?"
ทำงานหนักไปเพื่ออะไร?
ก็เพื่อเงินไม่ใช่หรือ?
อยากให้ม้าวิ่งเร็ว ก็ต้องให้ม้ากินหญ้าอิ่ม!
"จะได้เท่าไหร่?"
ตาพี่สะใภ้หรงเป็นประกายถามต่อ