"พี่ชีชี อยู่ข้างพี่หลับสบายที่สุดเลย!"
ชุนเถายืดเส้นยืดสายครั้งใหญ่ เมื่อวานเป็นการนอนที่สบายที่สุดตั้งแต่จากเฉิงชีชีมา!
"คืนนี้ฉันจะตุ๋นเนื้อให้เจ้ากิน"
เฉิงชีชีมองชุนเถาด้วยความเอ็นดู ร่างผอมราวกับซี่โครง เด็กสาวที่แต่ก่อนชอบกินที่สุด ตอนนี้ผอมลงไปแค่ไหน?
เมื่อคืนนี้ หลังจากกล่อมจิ้นซุ่ยอานให้หลับ ชุนเถาก็เอาทรัพย์สินทั้งหมดที่มีมาให้เธอ!
ธนบัตรหนึ่งร้อยตำลึงที่เธอเก็บไว้ เด็กสาวผู้นี้กลับไม่แตะต้องเลยสักนิด!
"พี่ชีชี ให้ฉันเถอะ"
ชุนเถาพูดด้วยความกระตือรือร้น "พี่ชีชีจะไม่ไล่ฉันไปได้ไหม? ฉันอยากอยู่กับพี่"
สิ้นเสียง ชุนเถามองเธอด้วยความกังวลใจ ตั้งแต่มาถึงที่นี่เมื่อวาน นางก็พร่ำบอกเฉิงชีชีเช่นนี้มาตลอด แต่เฉิงชีชีก็ไม่ได้ให้คำตอบที่แน่นอนสักที ทำให้นางใจคอไม่ดี
"เด็กโง่ เจ้าคิดว่าหลิงหนานเป็นที่ที่ดีหรือไร?"
เฉิงชีชียื่นมือออกไปขยี้ศีรษะของนางอย่างอดไม่ได้ "แถวนี้หน้าหนาวชื้นและหนาวเย็น หนาวเสียจนถึงกระดูก ฤดูใบไม้ผลิก็ยิ่งชื้นแฉะ..."
ตอนที่คนตระกูลจิ้นมาถึงใหม่ๆ มีใครบ้างไม่เคยปรับตัวกับสภาพอากาศไม่ได้?
"ฉันไม่กลัวหรอก"
ชุนเถาตบอกพลางว่า "พี่ชีชีอยู่ที่ไหน ฉันก็อยู่ที่นั่น"
"ฉันไม่มีครอบครัวแล้ว ไม่รู้จะไปที่ไหน พี่ชีชี..."
ชุนเถามองนางด้วยสายตาอ้อนวอน "กว่าฉันจะมาถึงที่นี่ได้ก็แสนลำบาก"
ตลอดทางนางตามคาราวานพ่อค้า ถูกหลอกไปทำงานหนัก ต่อมากว่าจะหนีออกมาได้ ก็เกือบถูกโจรแย่งตัวไป...