"อันอัน"
เฉิงชีชีเห็นเชือกขาด ลังน้ำตาลทั้งลังสาดลงมาโดนหัวลูกสาว หัวใจของนางแทบกระเด็นออกมา
เฉิงชีชีวิ่งเข้าไป แต่ระยะทางห่างเกินไป
เมื่อเห็นเฮยถู่ก้าวขายาว ๆ พุ่งเข้าไปโดยไม่ลังเล โอบปกป้องจิ้นซุ่ยอานไว้ในอ้อมแขนแน่นหนา หนวดเคราที่ดูรก ๆ เมื่อครู่ก็พลันดูดีขึ้นมาเป็นกอง
"ท่านลุงหนวด"
จิ้นซุ่ยอานตกใจ น้ำตาใส ๆ คลออยู่ในเบ้าตา
"ข้าไม่เป็นไร"
จิ้นโม่จือสีหน้าไม่เปลี่ยน พยายามยิ้มปลอบว่า "ดูสิ ท่านลุงไม่เป็นไรเลย"
จิ้นโม่จือจูงจิ้นซุ่ยอานไปยืนข้าง ๆ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ท่านลุงเป็นผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตข้า ข้าต้องตอบแทนอย่างท่วมท้น!"
จิ้นซุ่ยอานขนตายังเกาะน้ำตา ท่าทางอยากตอบแทนถึงชีวิตทำให้จิ้นโม่จืออดยิ้มไม่ได้
"อันอัน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?"
เฉิงชีชีพุ่งเข้าไปอุ้มลูกสาวขึ้นมา เห็นหลังของจิ้นโม่จือเปื้อนเลือด ได้ยินคำพูดเมื่อครู่ คงไม่อยากให้ลูกสาวรู้สึกผิดกระมัง?
ดังนั้น เฉิงชีชีจึงหาเหตุพาลูกสาวออกมา
กลับถึงบ้าน เฉิงชีชียังใจหายใจคว่ำ
"เราต้องขอบคุณเขาให้ดี"
หลิ่วซู่อี๋กำลังปักผ้าพับด้ามพัดอยู่ ได้ยินเฉิงชีชีเล่าเรื่องในโรงน้ำตาล ก็มองจิ้นซุ่ยอานด้วยความเป็นห่วง กลัวจิ้นซุ่ยอานจะขวัญเสีย จึงต้มน้ำตาลแก้ตกใจให้เป็นพิเศษ
กินน้ำตาลแล้ว จิ้นซุ่ยอานก็ถูกกล่อมจนหลับ