หูต้าหลี่จำจิ้นเยี่ยนจือได้ในพริบตา เจ้าฉายาสี่ยอดแห่งนครหลวงนั่นไม่ใช่ชื่อดีอะไรหรอก สี่ยอดกังฟูใหญ่แห่งนครหลวง จิ้นเยี่ยนจือเป็นอันดับหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย!
ครั้งหนึ่งหูต้าหลี่เคยเห็นไกล ๆ แต่งตัวหรูหรา ผิวขาวอย่างกับผู้หญิง แต่ตอนนี้ หน้าดำซะจนเกือบจำไม่ได้!
"หึ!"
จิ้นเยี่ยนจือส่งเสียงเย็นชา เบือนหน้าหนี แม้จะไม่รู้จักหูต้าหลี่ แต่ก็แน่ใจว่าไม่ใช่คนดีแน่!
"หือ?"
หูต้าหลี่เห็นท่าทางของจิ้นเยี่ยนจือ ก็ยกเท้าถีบจิ้นเยี่ยนจือทันที
"เจ้า..."
จิ้นเยี่ยนจือถูกถีบเข้าที่อก ล้มลงกะทันหัน โกรธจนเกือบจะโต้ตอบ แต่ถูกผู้พ่อจงหย่งโหวกดไว้แน่น พูดว่า "เยี่ยนจือ พวกเราเป็นนักโทษ!"
"..."
จิ้นเยี่ยนจือกุมหน้าอก มองร่างสูงใหญ่ของจงหย่งโหว รู้สึกถึงมือที่จับตัวเองไว้แน่น แววตาของพ่อทำให้เขาเข้าใจในทันที
ต้องให้คนที่มาจากนครหลวงเห็นความน่าสมเพชของพวกเขา เห็นความทุกข์ของพวกเขา!
"ท่านพ่อ บนเส้นทางเนรเทศก็ทุกข์พอแล้ว มาถึงที่นี่ ทุกวันก็ต้องตัดไม้ ทำงานหนักตรากตรำ ข้ามิได้ทำอะไรผิด เหตุใดเขาจึงถีบข้า!"
จิ้นเยี่ยนจือพร่ำบ่นความทุกข์ กระชากเสื้อผ้าออก เผยรอยแส้บนบ่า ขอบตาแดงราวกับได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่หลวง
"กัดฟันอดทนหน่อยก็ผ่านไปแล้ว"
จงหย่งโหวเห็นปฏิกิริยาของจิ้นเยี่ยนจือ ก็โล่งใจอยู่อย่างลับ ๆ ปลอบโยน