"แม่นางน้อยผู้นี้คือ..."
หูต้าหลี่จ้องมองจิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ไม่วางตา สายตาหยาบหยามนั้น ราวกับหมาป่าที่จับจ้องเหยื่อ
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ตกใจจนรีบหลบไปด้านหลังหลินฮุ่ยหลานทันที ความหงุดหงิดเมื่อครู่ที่เพิ่งทำงานหนักมา เปลี่ยนเป็นความกังวลและหวาดกลัวในพริบตา
"ไต้เหริน นี่บุตรสาวข้าน้อยเอง ยังไม่ได้ปักปิ่นด้วยซ้ำ"
จงหย่งโหวก้าวไปข้างหน้า แล้วตวาดใส่หลินฮุ่ยหลานว่า "ยังไม่กลับเข้าบ้านทำงานอีก ยืนอยู่ตรงนี้ทำไม?"
"เจ้าคะๆ"
หลินฮุ่ยหลานจับตัวจิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ไว้ หลบไปด้านหนึ่งเพื่อบังสายตาหูต้าหลี่ แล้วลากจิ้นเสวี่ยเอ๋อร์กลับห้อง
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ก้มหน้าอยู่ตลอดทาง พอกลับถึงห้องก็ยังรู้สึกเหมือนมีหนามเสียบอยู่กลางหลัง
พอเข้าห้อง จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์มีแววตาลนลานและหวาดหวั่น "ท่านแม่ ข้าเอง เขา...ข้า..."
หากเป็นเมื่อก่อน แม้นางจะเป็นคุณหนูที่เกิดจากอนุภรรยา แต่ก็เป็นคุณหนูเพียงคนเดียวของจวนโหว!
ออกไปข้างนอก ใครบ้างไม่ให้เกียรติ?
ไอ้คางคกอย่างหูต้าหลี่นี่ จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์เคยให้องครักษ์ควักลูกตาทิ้งมาแล้ว!
แต่ตอนนี้เล่า?
พวกนางเป็นนักโทษนะ
ในใจจิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ระส่ำระสายอย่างหนัก
"วางใจเถิด เจ้าพ่อของเจ้าต้องปกป้องเจ้าแน่"
หลินฮุ่ยหลานปลอบประโลมอย่างเคอะเขิน
"แต่ว่า... เขาเป็นไต้เหริน ส่วนเราเป็นนักโทษนะเจ้าคะ"
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ไม่เพียงไม่ถูกปลอบใจ กลับยิ่งร้อนรนกว่าเดิม นางเดินวนไปมากระวนกระวายอยู่ในห้อง "หากว่า..."