"เปลี่ยนเป็นอย่างอื่น ก็พอจะทำได้ขอรับ"
เฉิงชีชีครุ่นคิดพลางกล่าวว่า "ข้าจำได้ว่า ก่อนหน้านี้พวกเราปลูกถั่วแระไว้ไม่น้อยเลยมิใช่หรือ? ทุกครัวเรือนต่างมีถั่วเหลืองตากแห้งอยู่มากมาย ถูกต้องหรือไม่?"
"ถั่วเหลืองมากมายนัก"
ผู้ใหญ่บ้านจวงเอ่ยว่า "ถั่วเหลืองนี่ เกี่ยวข้องอะไรกับเกลือเล่า?"
"พวกเรามีเกลือมากมาย หากขายไม่หมด ก็สามารถหมักซีอิ๊วเองได้"
เฉิงชีชีกล่าว "การขายเกลือเถื่อนอาจถูกจับได้ แต่ซีอิ๊วเป็นเครื่องปรุงรส คงไม่ต้องถูกจับดอกกระมัง?"
นางเบื่อหน่ายซีอิ๊วที่มีอยู่เวลานี้มานานแล้ว รสชาติไม่เข้มข้นพอจริงๆ
"ชีชี ถ้าเจ้าหมักซีอิ๊วเป็นก็ดีสิ เราสามารถเอาถั่วเหลืองมาทดลองก่อนได้"
ผู้ใหญ่บ้านจวงเอ่ยพลางมองเฉิงชีชีด้วยแววตาอันร้อนรน
"ชีชี เช่นนั้นพวกเราจำเป็นต้องสร้างโรงงานซีอิ๊วหรือไม่? ต้องใช้พื้นที่มากเท่าใด?"
ท่านป้าเลิ่งก็มองเฉิงชีชีอย่างกระตือรือร้น
"..."
เฉิงชีชีเงียบไปครู่หนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้น เห็นทุกคนต่างมองนาง นางจึงกระแอมเบาๆ และยิ้มเจื่อนๆ ในทันที "ข้าเองก็หมักซีอิ๊วไม่เป็น!"
"..."
คำพูดของเฉิงชีชีทำให้ผู้ที่เพิ่งตื่นเต้นเมื่อครู่เงียบงันลงทันใด สายตาที่ทุกคนมองนางราวกับกำลังบอกว่า หมักไม่เป็น แล้วพูดไปใย?
"ชีชีทำไม่เป็น แต่เราหาผู้ที่ทำเป็นได้" หลิ่วซู่อี๋ได้พักรักษาแผลจนหายดีแล้ว ขณะนี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ เมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบกล่าวแทนบุตรสะใภ้ของตนทันที
"ใช่แล้ว เกลือเถื่อนนั้นพวกเราอยากขาย แต่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หากหมักเป็นซีอิ๊ว ก็ย่อมมีทางออกให้เกลือ ซีอิ๊วก็ขายได้เงิน แถมไม่มีความเสี่ยงเลยสักนิด!"