"ท่านแม่ รู้สึกเช่นไรบ้าง? ร่างกายดีขึ้นหรือไม่?"
เฉิงชีชีหลับไปทั้งวัน พอถึงยามค่ำจึงมาเปลี่ยนเวร เพิ่งนั่งลงจะกินข้าวเย็น ก็เห็นหลิ่วซู่อี๋ฟื้นขึ้นแล้ว
"ชีชี"
หลิ่วซู่อี๋เผยอเปลือกตาขึ้นอย่างเลื่อนลอย มองเห็นห้องที่คุ้นเคย ลูกตาเหลือบไปมา กว่าจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ก็นึกถึงเรื่องที่เผชิญหน้ากับพวกโจรก่อนหน้านี้ได้ นางคว้าข้อมือเฉิงชีชีถามว่า "ชีชี พวกเจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม? โจรตายแล้วหรือ?"
"ตายแล้ว ตายหมดแล้ว"
เฉิงชีชีตอบรวดเร็วพลางเอ่ยถามว่า "ท่านแม่ มีที่ใดเจ็บปวดบ้างหรือไม่? หิวหรือไม่?"
"ไม่มี ข้าสบายดี"
หลิ่วซู่อี๋ดันร่างพยุงตัวขึ้น ยังไม่ทันจะลุกก็กระชากบาดแผล สูดลมหายใจเฮือกอย่างเจ็บปวดจนต้องเอนตัวลงนอนตามเดิม "ข้าบาดเจ็บ"
ถึงตอนนี้ หลิ่วซู่อี๋ถึงเพิ่งกระจ่างแจ้ง
"ท่านแม่ บาดแผลนี้เพื่อข้า ข้า..."
ขอบตาของเฉิงชีชีแดงก่ำ
หลิ่วซู่อี๋กล่าวว่า "ชีชี เด็กโง่เอ๋ย ข้าคือแม่ของเจ้านะ"
"ชีชี ข้าเหมือนจะ เจอมั่วเอ๋อร์แล้ว"
หลิ่วซู่อี๋เบี่ยงประเด็น ในห้วงภวังค์ นางเหมือนได้ยินมั่วเอ๋อร์บอกว่า เขากลับมาแล้ว
"เขาบอกว่า ให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อไป ภายภาคหน้าจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน"
"ครั้นไปถึงปรโลก ข้าจะยังได้พบมั่วเอ๋อร์อีกหรือไม่? ถึงเวลานั้น พวกเราจะได้อยู่กันพร้อมหน้าหรือเปล่า?"
หลิ่วซู่อี๋เคลิบเคลิ้มเลื่อนลอย คิดว่านางกำลังจะตาย มั่วเอ๋อร์ที่ยังมิได้ไปผุดไปเกิด จึงตั้งใจมาหานางเช่นนั้นหรือ?
"..."
เฉิงชีชีคาดไม่ถึงว่า หลิ่วซู่อี๋ที่ฟื้นขึ้นมา จะจำเหตุการณ์คลุมเครือได้ถึงเพียงนี้ นางกล่าวว่า "ท่านแม่ ภายภาคหน้าเราต้องได้อยู่พร้อมหน้ากันแน่"