จงหย่งโหวกล่าวพลางส่งกระดาษที่พวกเขาคำนวณต้นทุนไว้มาให้ นอกจากอ้อยและแรงงานแล้ว ค่าใช้จ่ายที่มากที่สุดคือการขนส่ง น้ำตาลปริมาณมากเช่นนี้จำเป็นต้องจ้างผู้คุ้มกันสินค้า การเดินทางไปกลับต้องใช้เงินไม่น้อย
"ยิ่งไปกว่านั้น สินค้าชุดนี้มีจำนวนมาก แบ่งส่งเป็นสองงวด งวดหนึ่งก็ได้กำไรแค่สองร้อยห้าสิบตำลึงเท่านั้น!"
จงหย่งโหวเสริมอีกประโยค
"สองร้อยห้าสิบตำลึงก็มากแล้วนะ สินค้าชุดนี้พวกเราใช้เวลาสองเดือนก็ทำเสร็จ"
ในฝูงชนมีใครบางคนตอบกลับมา
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย
เฉิงชีชีเอ่ยปากว่า "แล้วหลังจากสองเดือนทำเสร็จล่ะ อ้อยในไร่ อ้อยในหมู่บ้านข้าง ๆ ก็ใช้หมดกันพอดี พวกเราไม่มีอ้อยไว้ทำน้ำตาลแล้ว"
"ดังนั้น เงินห้าร้อยกว่าตำลึงนี่ดูเยอะ แต่ก็คือเงินที่พวกเราหากันได้เกือบครึ่งปี"
คำพูดของเฉิงชีชีทำให้หัวที่กำลังร้อนรนของทุกคนค่อย ๆ เย็นลง
ใช่แล้ว อ้อยในไร่ใกล้จะตัดหมดแล้ว ถ้าอยากได้อ้อยอีก ก็ต้องรอถึงฤดูใบไม้ร่วงตอนเก็บเกี่ยว
คิดคำนวณดูแล้ว เงินเหล่านี้คือรายได้ของเกือบครึ่งปี ก็เลย... ไม่ได้มากมายขนาดนั้น
"ครึ่งปีแรกพวกเราส่งมอบสินค้าสองงวดนี้เสร็จ ฤดูใบไม้ผลิปลูกอ้อยให้มากขึ้น พยายามให้ครึ่งปีหลัง ฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ผลิตน้ำตาลให้มากขึ้นก็ได้ไม่ใช่หรือ?"
ผู้ใหญ่บ้านจวงผู้อาวุโสของหมู่บ้านเป็นประกายเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ก่อนหน้านี้พวกเราเซ็นสัญญากับชาวบ้านข้าง ๆ เรื่องอ้อยยังไม่มากพอ แถวนี้ยังมีอีกหลายที่ที่ปลูกอ้อย ถึงตอนนั้นพวกเราซื้อมาทั้งหมดเลย!"