“ไหนล่ะ”
“ขายน้ำตาลได้เท่าไหร่”
ป้าเลิ่ง ‘พรวด’ เดียวก็วิ่งไป เรียกว่าวิ่งเร็วเป็นไฟเลยทีเดียว
เฉิงชีชีแค่เห็นแต่เงาสีน้ำเงินเข้มแวบผ่านหน้าตาไป
“เจ้าขายน้ำตาลไปเท่าไหร่”
ป้าเลิ่งจำฉงซานได้ว่าเป็นชายที่วันนั้นมาขอตัวอย่างน้ำตาลที่โรงน้ำตาลไปขาย
“ข้าจะบอกแค่คุณหนูของข้าเท่านั้น”
ฉงซานยืนนิ่งเหมือนตอไม้ อยู่ตรงนั้น ไม่ขยับไปไหน ถ้ายังไม่เห็นเฉิงชีชี เขาก็ไม่ยอมหยิบอะไรออกมาทั้งนั้น!
“ก็ขายน้ำตาลของโรงน้ำตาลนี่แหละวะ จะบอกข้าไม่ได้เชียวหรือ”
ป้าเลิ่งรอจนใจลุ้นอยู่แล้ว พอได้ฟังคำของฉงซาน หน้าก็ถมึงทันที
ฉงซานยืนนิ่งสนิท หน้าบึ้งของป้าเลิ่ง สำหรับเขา หามีผลอะไรไม่
เฉิงชีชีก้าวออกจากโรงน้ำตาล ก็เห็นฉงซานก้าวเข้ามาหา “คุณหนู ข้าน้อยไม่ทำให้ผิดหวัง!”
ฉงซานล้วงสัญญาที่เซ็นกับร้านค้าต่างๆ ในตัวเมืองจากอกเสื้อออกมา พูดว่า “เซ็นไปสิบร้านค้าด้วยกัน น้ำตาลอำพันชั้นดี เซ็นไปห้าพันห่อ”
“ห้าพัน!”
ป้าเลิ่ง หน้าตาบึ้งตึงอยู่ เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ ก็เปลี่ยนหน้าทันทีฉับพลัน ยิ้มแฉ่งเหมือนดอกไม้ จ้องฉงซานถามว่า “ไม่ใช่ห้าพันก้อน แต่เป็นห้าร้อยห่อใช่ไหม”
ป้าเลิ่งยืนยันซ้ำอีกหลายหน น้ำตาลหนึ่งก้อนกับหนึ่งห่อ ต่างกันมาก
หนึ่งห่อมีเก้าก้อน หนึ่งก้อนห้าอีแปะกว่า แต่หนึ่งห่อกลับราคาสี่สิบแปดอีแปะ!
“น้ำตาลอำพันห้าพันห่อ”
ฉงซานตอบอย่างมั่นใจ “แต่ละร้านสั่งแค่พันห่อ ผู้ดูแลร้านเขาบอกว่า ถ้าคุณภาพดี ต่อไป จะมาสั่งน้ำตาลจากเราอีก”