"ว้าว พวกเจ้าเก็บปลามาได้เยอะขนาดนี้เชียวหรือ"
เกาเซิ่งหลานใช้มือค้ำเอวไว้ มองดูปลาที่พวกนางกลับมาเที่ยวแล้วเที่ยวเล่า นางใกล้จะคลอดแล้ว จะให้ไปเดินชายทะเลนั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้
อยู่บ้านนางก็ไม่ได้อยู่เปล่า นั่งลงจัดการปลากุ้งเลยทีเดียว เย็นนี้ก็กินปลากุ้งเสียเลย
"น้ำลดครั้งใหญ่ ของทะเลเยอะเสียจริง"
เฉิงชีชีอธิบาย แขวนสาหร่ายทะเลกับสาหร่ายม่วงไว้บนราวไม้ไผ่ตาก ไม่ว่าจะเป็นสาหร่ายทะเลหรือสาหร่ายม่วง พอตากแห้งแล้ว ก็เก็บไว้ได้นาน
"เซิ่งหลาน ท้องเจ้านี่ไหวหรือ ปลาพวกนี้จัดการยากน่ะ"
เฉิงชีชีมองท้องโตของเซิ่งหลาน นางที่เป็นแม่แล้ว กลับจำไม่ได้ว่าตอนท้องรู้สึกยังไง
นางข้ามมิติมาตอนคลอดยาก
ตอนนั้นเจ็บแทบตายไม่ได้สติ
"ไหว"
เกาเซิ่งหลานจัดการปลา จากตอนแรกที่ทำไม่เป็น ตอนนี้ชำนาญมากแล้ว นางว่า "หมอตำแยมาเมื่อวานดูท้องข้า จะลงเบ่งคลอดแล้ว บอกว่าท่าลูกก็ดี"
เกาเซิ่งหลานก้มมองหน้าท้องสูงนูน ทุกคืนนอนบนเตียง รู้สึกถึงลูกที่ดิ้นไปมาในท้อง นางก็รู้สึกเป็นสุขยิ่งนัก
"เอาปลาสดๆ มาทำซุปปลาจิปาถะ แล้วก็ลูกชิ้นปลาอีก"
"สาหร่ายทะเลยำ ต้มหอย"
เฉิงชีชีว่า แม้จะเป็นของทะเลทั้งนั้น แต่หลายวันนี้กินหมูป่าทุกวัน ก็พอเหมาะเลย
พลบค่ำ ไม่ใช่เพียงเรือนตระกูลจิ้น ในหมู่บ้านก็ด้วย ทุกครัวเรือนล้วนกินของทะเลกัน