“พี่สะใภ้ ดอกไม้พวกนี้ใช้ได้ไหม”
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์ยื่นดอกไม้ป่าจากบนภูเขามาให้ ตั้งแต่รู้ราคาน้ำดอกไม้ พวกผู้หญิงในหมู่บ้านก็เก็บดอกไม้ที่เห็นบนภูเขามาหมดแล้ว
“ไม่ใช่ทุกดอกจะใช้ได้นะ”
เฉิงชีชียิ้มปฏิเสธ เมื่อเห็นดอกยี่โถในกระบุงดอกไม้ นางก็รีบพูดว่า “ดอกนี้มีพิษ อย่าว่าแต่เอามาทำน้ำดอกไม้เลย แค่โดนก็ถึงตายได้!”
“แล้วก็ดอกเหลืองเล็กนี่อีก ต้นตายทั้งเป็น!”
เฉิงชีชีมองดอกไม้มีพิษสองชนิดนี้ แล้วรีบบอกว่า “พวกเจ้ารีบเอาดอกไม้ไปทิ้ง แล้วล้างมือสามรอบเถอะ พวกนี้มีพิษร้ายแรงทั้งนั้น”
“อ๊ะ!”
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์กับจิ้นฉิงเอ๋อร์โยนดอกไม้ทิ้งทันที พลางถูมือไปด้วยแล้วพูดว่า “ยังดีที่เก็บมาไม่เยอะ”
เฉิงชีชีอธิบายพิษของดอกไม้สองชนิดนี้อย่างจริงจังอีกที เห็นจิ้นเสวี่ยเอ๋อร์กับจิ้นฉิงเอ๋อร์งุนงง นางก็เลยตอนกลางคืนเอาเจ้าดอกไม้มีพิษนี้มาสอนเน้นย้ำว่า “พวกเจ้าไม่รู้จักดอกไม้ ก็อย่าไปเก็บ หรือไม่ก็ถามคนในหมู่บ้านดู!”
คนในหมู่บ้านก็น่าจะรู้ว่าดอกไหนมีพิษ อย่างที่จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์เก็บดอกไม้มาถามอย่างนี้ก็ไม่น้อย
“อืม”
จิ้นเสวี่ยเอ๋อร์กลัวมากจนต้องลุกไปล้างมืออีกสามรอบ ล้างจนหนังมือแทบถลอก
จิ้นฉิงเอ๋อร์ดมมือที่ถูจนแดงของตน “พี่สะใภ้ มือนี่ ต้องเอาน้ำร้อนแช่อีกไหม”
ยังดีนะ พวกนางก็แค่เห็นดอกไม้พวกนี้สวยดี ก็เลยเก็บมาถาม