จางชุ่ยฮวาในตอนนี้ เพราะเหนื่อยล้ามาทั้งวัน ตอนนี้หลับสนิทไปนานแล้ว
เสียงเปิดประตูของไอ้อันธพาลกับเสือเปาเมื่อครู่ ไม่ได้ปลุกให้เธอตื่นเลย
เสือเปาก้าวมาถึงหน้าเตียงอย่างรวดเร็ว
ในห้องแม้ไม่ได้เปิดไฟ แต่แสงจันทร์จากนอกหน้าต่างด้านหลังส่องเข้ามา ก็ยังมองเห็นสภาพในห้องได้อย่างชัดเจน
เสือเปาเดินเบาๆ มายังข้างเตียง
จางชุ่ยฮวากำลังหลับลึก ท่วงท่าชวนให้ใจสั่นไหวเป็นยิ่งนัก
หมอนี่อดใจไม่ไหวจริงๆ แล้วก็โถมตัวเข้าใส่จางชุ่ยฮวาทันที
ทั้งร่างกดทับลงบนตัวเธอ ปากก็ยื่นเข้าไปทันที จะจูบจางชุ่ยฮวา
ต่อให้จางชุ่ยฮวาหลับลึกแค่ไหน ก็ต้องถูกปลุกให้ตื่นเพราะความเคลื่อนไหวที่จู่โจมแบบนี้
เธอลืมตาขึ้นมอง ก็พบว่าชายร่างใหญ่ดุดันผู้หนึ่ง กำลังกดทับอยู่บนตัวเธอ เปิดผ้าห่มออกแล้วกำลังจะฉีกชุดนอนของเธอ
“ไม่ อย่านะ”
“แกทำอะไร รีบไสหัวไป”
จางชุ่ยฮวาดิ้นรนไม่หยุด รีบลุกขึ้นนั่งจากเตียง
“จางชุ่ยฮวา อีนังตัวเหม็น”
แกจะร้องให้ลั่นแค่ไหน ก็ไม่มีใครได้ยินหรอก
“ลูกน้องของข้ากำลังเฝ้าอยู่ข้างนอก แกอยากหนีก็หนีไม่พ้น”
“อยู่เงียบๆ ให้ข้า อีกเดี๋ยวปรนนิบัติข้าให้ดี”
“ไม่อย่างนั้น ข้าเรียกพรรคพวกข้างนอกเข้ามาช่วยกันจัดการแก”
พี่เปียวกระชากจางชุ่ยฮวาหลายครั้ง แต่เพราะนังนี่ดิ้นรนไม่หยุด ก็เลยไม่ได้กระชากชุดนอนบนตัวเธอ