"พี่ชุนหนี ดื่มมากไปแล้วนะครับ พี่ไปนอนพักสักหน่อยดีไหม จะได้สร่างเมา"
ฟางเสี่ยวจวินวางมือบนเอวหม่าชุนหนีแล้วพูดอย่างจงใจ
"เสี่ยวจวิน ข้าไม่ได้เมานะ อย่าไล่ข้าไปเลย"
"มา พวกเราดื่มอีกสักแก้วนะ พอดื่มเสร็จ พวกเราไปที่ห้องพี่ต้าเหอของนายกัน"
หม่าชุนหนีพูดพลางซบทั้งตัวลงบนร่างฟางเสี่ยวจวิน
จากนั้นก็หยิบขวดเหล้ามารินสุราบำรุงหยางให้ฟางเสี่ยวจวินเต็มแก้ว
รินเสร็จแล้ว นางก็รินให้ตัวเองอีกครึ่งแก้ว
"พี่ชุนหนี ผมดื่มต่อไม่ได้แล้วจริง ๆ ถ้าดื่มอีกจะเมาแน่"
"ไม่ได้ ต่อให้เมาก็ต้องดื่ม มา ชนแก้วกัน"
"ก็ได้ครับ"
ฟางเสี่ยวจวินจนปัญญาเพราะนางรบเร้า จึงยกแก้วเหล้าเล็กชนกับหม่าชุนหนีแล้วดื่มลงไปรวดเดียว
สุราบำรุงหยางไหลลงท้อง ทำให้ร่างเขารุ่มร้อนไปหมด
ตอนนี้สมองเขามึนงง แต่ความกล้ากลับมากขึ้นหลายเท่า
ส่วนหม่าชุนหนีก็เอนกายพิงฟางเสี่ยวจวิน แล้วกอดเขาจูบ
ฟางเสี่ยวจวินคิดในใจ หญิงคนนี้จงใจยั่วข้าใช่ไหม
แล้วเขาก็โอบหม่าชุนหนีไว้ แล้วจูบต่อ
จูบกันพักใหญ่ ทั้งสองก็พากันเข้าไปในห้องของฟางต้าเหอ
อีกด้านหนึ่ง ภายในโฮมสเตย์ชิงเฉิง
มู่ชิงเหยียนได้รับสายที่หวังซินซินโทรมา
"คุณมู่ แตงกวายักษ์ที่เด็กหนุ่มชื่อฟางเสี่ยวจวิน ขายให้พวกเราเมื่อเช้านี้ ขายดีจนรับไม่ไหวเลยค่ะ"
"พวกเราให้ลูกค้าที่มาชิมฟรีหนึ่งส่วน บอกว่าเป็นแตงกวาพันธุ์พิเศษ มีสรรพคุณแก้สร่างเมา"