“ไอ้หนุ่มบ้าเอ๊ย แกจะตายรึไง แม่น่ะโดนแกเล่นเอาตัวร้อนรุ่มไปหมด”
“เดี๋ยวเสี่ยวเถียนเถียนก็ตื่นแล้ว ทำซะเอะอะใหญ่ ถ้าเด็กน้อยตกใจตื่นขึ้นมาจะทำยังไง”
ตอนนี้จางชุ่ยฮวาหน้าแดงซ่านไปหมด
ไอ้หนุ่มนี่ชักใจกล้าขึ้นทุกวัน
เมื่อกี้แม่ก็รับปากแกแล้ว คืนนี้จะดูแลแกให้ดี แต่นี่พระอาทิตย์ยังไม่ตกเลย แกก็คิดจะรังแกแม่ซะแล้ว
ตอนนี้เธอได้แต่หวังให้ใครก็ได้แวะมาที่บ้าน จะได้หยุดฝางเสี่ยวจวินไม่ให้มายุ่งกับเธออีก
“พี่ชุ่ยฮวา ตอนนี้เป็นเวลากินข้าวเย็น ไม่มีใครมาหรอก”
“วางใจเถอะ เรื่องของเราสองคนไม่มีใครรู้”
สิ้นเสียงฝางเสี่ยวจวิน ทันใดนั้นในลานบ้านจางชุ่ยฮวาก็มีเสียงฝีเท้าถี่ ๆ ดังขึ้น
แล้วเสียงฝีเท้าก็เคลื่อนมาที่หน้าประตู
“น้องชุ่ยฮวา เสี่ยวจวินอยู่บ้านน้องรึเปล่า”
ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตู พร้อมกับเสียงเรียกของหม่าชุนหนี
ฝางเสี่ยวจวินกำลังโอบกอดจางชุ่ยฮวาอยู่ ตอนนี้เขาถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ
จางชุ่ยฮวาก็ตกใจไม่น้อย เธอรีบยกมือขึ้นบิดต้นขาฝางเสี่ยวจวินแรง ๆ ทีหนึ่ง
“ไอ้หนุ่มเอ๊ย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ หม่าชุนหนีมาแล้วนะ คงจะเรียกแกไปกินเหล้าที่บ้าน”
“รีบไปให้พ้นหน้าแม่ ไปอยู่กับแม่นางจิ้งจอกนั่นที่บ้าน ไปเชยกับแม่นางจิ้งจอกนั่นโน่นไป”
จางชุ่ยฮวาพูดด้วยน้ำเสียงเคืองขุ่น