จางชุ่ยฮวาได้ฟังก็พูดอย่างไม่พอใจว่า “ไอ้หนุ่มจอมแสบนี่ เจ้าตั้งใจจะแกล้งข้าใช่ไหม”
“รู้อยู่ว่าของนี่ใช้ฮอร์โมนเร่งให้โตเร็วขนาดนี้ เจ้ายังจะให้ข้ากินอีก อยากให้ข้าป่วยตายรึไง”
“ข้าไม่อยากเป็นหนูลองยาของเจ้าหรอก ถ้าเจ้าอยากกิน เดี๋ยวค่อยไปเด็ดกินเองแล้วกัน”
ฟางเสี่ยวจวินรู้ดีว่ายัยจางชุ่ยฮวานี่ไม่เชื่อคำพูดของเขาเลยสักนิด
แต่เขาก็ตั้งใจจริงว่าเดี๋ยวหลังจากกินข้าวเย็นที่บ้านเหมากุ้ยเสร็จ จะกลับมาเด็ดแตงกวาที่สวนหลังบ้านชิมสักลูก
ลองดูว่าแตงกวาที่เร่งด้วยน้ำปราณวิเศษนี้ รสชาติต่างจากแตงกวาทั่วไปตรงไหน
ถ้าแตงกวาพวกนี้มีประโยชน์ต่อร่างกายจริง ๆ ต่อไปเขาก็จะได้ปลูกเพิ่ม แล้วเอาไปขายให้ร้านอาหารหรูในเมือง นี่ก็เป็นช่องทางหาเงินอีกทาง
“ได้ เดี๋ยวข้ากลับจากบ้านอากุ้ยจะมาเด็ดกินสักลูก”
“ตอนนี้ก็ดึกแล้ว ข้าต้องกลับบ้านไปเก็บเนื้อเก็บตัวก่อน แล้วไปบ้านอากุ้ย เดี๋ยวพี่เสี่ยวเหม่ยจะมาตามอีก”
ฟางเสี่ยวจวินพูดพลางก้าวเท้าออกจากลานบ้านจางชุ่ยฮวา
จางชุ่ยฮวาตะโกนไล่หลังเขาไปเบา ๆ ว่า “ไอ้หนุ่มจอมแสบ เดี๋ยวเหมากุ้ยรินเหล้าให้ เจ้าก็ดื่มแต่น้อย ๆ อย่าดื่มจนเมาล่ะ จะได้ไม่เสียรู้พวกมัน”
“รู้แล้วพี่ชุ่ยฮวา ไม่ต้องห่วง ข้าไปนะ”
พูดจบ ฟางเสี่ยวจวินก็ออกจากบ้านจางชุ่ยฮวา กลับไปที่บ้านของตัวเอง
เขาเก็บข้าวของเล็กน้อยแล้วก็ไปบ้านเหมากุ้ย
พอมาถึงหน้าลานบ้านเหมากุ้ย ก็เห็นประตูบ้านเปิดอ้าอยู่ กลิ่นหอมของเนื้อและผักลอยออกมาจากครัว
ดูท่าไอ้แก่คนนี้คงทำกับข้าวดี ๆ ไว้ไม่น้อย หอมจนฟางเสี่ยวจวินน้ำลายแทบไหล