ฟางเสี่ยวจวินดูเขิน ๆ เล็กน้อย ไตลานี่มันของบำรุงชั้นดี
เหมาเสี่ยวเหม่ยต่อหน้าคนตั้งมากมาย คีบไตลาให้เขา สาวนี่ต้องมีเจตนาอื่นแน่
“พี่เสี่ยวเหม่ย ขอบคุณครับ”
แต่ต่อหน้าเขาก็ต้องกล่าวขอบคุณอยู่ดี
“เสี่ยวจวิน พี่เสี่ยวเหม่ยคีบให้แล้ว รีบกินสิ ลองชิมดูรสชาติ ไตลานี่แพงจะตาย แถมเป็นของบำรุงชั้นยอด ดูนายสิร่างบางชะลูด ต้องบำรุงให้มากหน่อยแล้ว”
เหมากุ้ยเห็นฟางเสี่ยวจวินไม่ยอมหยิบตะเกียบ ก็พูดเสริมขึ้น
เหมาเสี่ยวเหม่ยก็เอ่ยขึ้นว่า “ใช่แล้วเสี่ยวจวิน พ่อฉันบอกแล้ว รีบกินเถอะ ช่วงที่อยู่หมู่บ้านก็บำรุงร่างกายเสียบ้าง”
“ได้ครับพี่เสี่ยวเหม่ย ขอบคุณอากุ้ยสำหรับการต้อนรับ”
ฟางเสี่ยวจวินจนปัญญา ได้แต่หยิบตะเกียบคีบไตลาเข้าปากเคี้ยว
ไตลาเพิ่งเข้าปาก เขารู้สึกว่ารสชาติค่อนข้างอร่อย เคี้ยวไม่กี่ทีก็กลืนลงคอไป
ตอนนั้นเอง เหมากุ้ยก็ยกแก้วขึ้นแล้วพูดกับฟางเสี่ยวจวินว่า “เสี่ยวจวิน อากุ้ยขอชนแก้วน้อง ตอนนี้น้องเรียนจบกลับมาบ้านแล้ว ก็อยู่ที่หมู่บ้านให้ดี ๆ เถอะ ถึงเวลาอากุ้ยจะหางานให้”
“ดีครับ ขอบคุณอากุ้ย”
จากนั้นทั้งสองก็ชนแก้ว ต่างจิบสุราบำรุงหยางทีละนิด
เหมาเสี่ยวเหม่ยก็ยกแก้วไวน์แดงของตนขึ้นคารวะฟางเสี่ยวจวิน
“เสี่ยวจวิน พี่เสี่ยวเหม่ยขอชนแก้วด้วย หมอเฒ่าประจำหมู่บ้านกำลังจะเกษียณแล้ว หมู่บ้านเถาฮวาของเรายังขาดหมอประจำหมู่บ้านฝีมือดีอยู่นะ”
“นายจบแพทย์มาจากมหาวิทยาลัยแพทย์ในเมืองหลวงพอดี ถึงเวลาก็มาทำงานเป็นหมอประจำหมู่บ้านเถิด”
“ถ้ายุ่งจนทำไม่ทัน ก็ให้เหมาลี่ลี่บ้านพี่มาช่วย เหมาลี่ลี่กำลังเรียนโรงเรียนอนามัยอยู่ ใกล้จะเรียนจบแล้ว”