จางชุ่ยฮวาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "ถ้าฉันขึ้นเขาไปหาโสมป่ากับนายตอนกลางคืน เสี่ยวเถียนเถียนตื่นขึ้นมากลางดึกร้องกินนมจะทำยังไงดี"
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากไปกับฟางเสี่ยวจวินเพื่อตามหาโสมป่า แต่เป็นห่วงเสี่ยวเถียนเถียนลูกสาว หากตื่นขึ้นมาตอนกลางคืนแล้วไม่เห็นเธอ คงต้องร้องไห้งอแงแน่
ฟางเสี่ยวจวินรู้ดีว่าจางชุ่ยฮวากังวลเรื่องลูก สมองของเขาก็คิดได้อย่างรวดเร็ว เอ่ยว่า "พี่ชุ่ยฮวา ไม่ต้องกังวลหรอก เราไปหาโสมป่ากันเดี๋ยวเดียวเอง อย่างมากก็ชั่วโมงสองชั่วโมงก็กลับมาแล้ว"
"ค่ำนี้รอให้เสี่ยวเถียนเถียนหลับสนิทแล้ว เราก็รีบออกเดินทาง ถ้าหาโสมป่าเจอจริง ๆ ละก็รวยเละเลยนะ"
จางชุ่ยฮวาเห็นฟางเสี่ยวจวินพูดเช่นนั้น ก็ได้แต่พยักหน้าตอบ "ก็ได้ กินข้าวเย็นเสร็จแล้วเราไปเขาลูกท้อด้วยกัน"
"พี่ชุ่ยฮวา โสมป่าน่ะต้องฟ้ามืดถึงจะหาเจอ"
"ผมได้ยินว่าโสมป่าที่มีจิตวิญญาณบางต้น ตอนกลางวันจะหลบซ่อนตัว พอตกกลางคืนถึงจะแอบคลานออกมา ถ้าโชคดีพวกเราก็อาจจะเจอมันเข้า"
ฟางเสี่ยวจวินหาข้ออ้างส่งเดช หลอกจางชุ่ยฮวาล้วน ๆ
เพราะอย่างไรทั้งคู่จะต้องไปที่เขาลูกท้อ เขายังอยากทำเรื่องน่าตื่นเต้นนั่นกับจางชุ่ยฮวา จะไปกลางวันแสก ๆ ย่อมไม่ได้ ต้องรอให้ฟ้ามืดก่อน ถึงจะไม่ถูกใครจับได้ง่าย ๆ
จางชุ่ยฮวายังถูกเขาหลอกเข้าให้จริง ๆ เพราะบ้านตัวเองยากจนเกินไป ตอนนี้มีเงินไม่ถึงร้อยหยวนด้วยซ้ำ
ดังนั้น นางจึงพยักหน้าแล้วตอบว่า "ก็ได้ รอให้ฟ้ามืดแล้ว ฉันกล่อมเสี่ยวเถียนเถียนให้หลับ เราก็รีบไปเขาลูกท้อหาโสมป่ากัน"