ฟางเสี่ยวจวินโกรธจัด สีหน้าดำทะมึน
“ท่านเจ้าสำนักโจว ข้านึกว่าท่านเป็นคนมีวิสัยทัศน์ ไม่คิดว่าจะโลภมากถึงเพียงนี้ เอาล่ะ โสมป่านี่ข้าไม่ขายแล้ว ลาก่อน”
พูดจบ เขาหันหลังเดินตรงไปที่ประตู
ท่านเจ้าสำนักโจวข้างหลังร้อนรนทันที เมื่อครู่เขามองออกในพริบตาว่า โสมป่าต้นนี้ไม่ใช่แค่ห้าสิบปี เกรงว่าคงถึงร้อยปีแล้ว
ของห้าสิบปีขายให้คุณซ่งก็ได้ล้านหนึ่ง ของร้อยปี อย่างน้อยก็ขายได้สามสี่ล้าน
เมื่อกี้เขาคิดว่าหนุ่มบ้านนอกนี่ดูไม่เป็น เลยอยากยื่นห้าพันหลอกซื้อมา ถ้าสำเร็จจริงคงร่ำรวยเละ
ตอนนี้เห็นหนุ่มน้อยไม่ยอมขาย เขาก็ตื่นตระหนก
“น้องชาย อย่าเพิ่งไป ราคาคุยกันได้ ฉันเพิ่มให้ หกพัน… แปดพัน… หนึ่งหมื่น!”
ฟางเสี่ยวจวินไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ตอนนี้เดินออกมานอกร้านยาหมอจีนแล้ว
ท่านเจ้าสำนักโจวรีบวิ่งตามออกมา คว้าแขนเขาไว้
“น้องชาย ฉันให้สองหมื่น พอได้ไหม?”
“ไม่ขาย”
“งั้นเจ้าบอกมา เจ้าจะขายเท่าไหร่กันแน่?”
“ท่านให้ข้าเท่าไหร่ ข้าก็ไม่ขายให้ท่าน เพราะใจท่านดำสนิทแล้ว”
“น้องชาย จะพูดอย่างนี้ก็ไม่ได้นะ ฉันก็ทำการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ โสมต้นนี้ฉันรับมา ก็ขายได้ไม่กี่ตังค์”
“งั้นก็อย่าซื้อ ลาก่อน”
ฟางเสี่ยวจวินไม่พูดพร่ำทำเพลงกับเขามาก หันหลังเดินตรงไปที่รถสามล้อ
เพราะบนรถสามล้อกองแตงกวายักษ์เต็มคัน ชาวบ้านที่ผ่านไปมาต่างรู้สึกแปลกตา ยืนมุงดูรอบ ๆ บางคนก็วิพากษ์วิจารณ์เบา ๆ
“แตงกวายักษ์นี่ก็ใหญ่เกินไป ดูแล้วลูกหนึ่งตั้งห้าหกชั่ง”
“ใช่ ไม่เคยเห็นแตงกวาใหญ่ขนาดนี้มาก่อน ไม่รู้ว่าเขาปลูกยังไง”