ฟางเสี่ยวจวินถูกหวังซินซินว่ากล่าว ก็รีบได้สติกลับมา
เขายิ้มแป้น อธิบายว่า “แม่สาวงาม ขออภัยด้วย พอดีข้าไม่เคยพบเห็นหญิงงามเช่นนี้มาก่อน ก็เลยชะงักมองจนลืมตัว”
พอฟังคำอธิบายของฟางเสี่ยวจวิน หวังซินซินยิ่งฉุนหนัก
นางเพิ่งจะอ้าปากปริปากอีก ก็ถูกมู่ชิงเหยียนห้ามไว้
มู่ชิงเหยียนไม่เพียงไม่ถือโกรธ กลับยิ้มพลางว่า “ซินซิน เจ้าอย่าถือโกรธเลย หน้าตาหญิงสาวนั้น จะงดงามก็เพื่อให้คนชื่นชมมิใช่รึ?”
“วันนี้พวกเราตั้งใจมาเลือกซื้อแตงกวายักษ์โดยเฉพาะ เจ้าหนุ่ม แตงกวายักษ์บนรถสามล้อของเจ้านี่ ราคาขายอย่างไร?”
ฟางเสี่ยวจวินเห็นว่าหญิงงามท่านนี้รู้จักใช้เหตุผล ก็ใคร่ครวญแล้วว่า “แตงกวานี้นะหรือ เดิมทีข้าตั้งใจขายชั่งละสิบหยวน บัดนี้เห็นแก่หน้าแม่สาวงาม คิดเพียงชั่งละแปดหยวน”
“ถ้าเจ้าซื้อยกทั้งคันนี้ ยังลดราคาให้ได้อีกสักหน่อย”
ฟางเสี่ยวจวินครุ่นคิดในใจ รถแตงกวายักษ์ทั้งคันนี้หากขายได้หมด อย่างน้อยก็คงทำเงินได้สองถึงสามพันหยวน
พอมีเงินก้อนนี้ เขาก็จะซื้อหาข้าวของในอำเภอติดไม้ติดมือกลับไปได้มากมายเลยทีเดียว
ทั้งไก่ เป็ด ปลา เนื้อ ต้องหาไว้บ้าง ยังต้องซื้อเสื้อผ้าชุดสวยให้จางชุ่ยฮวาอีกเรื่องหนึ่ง นอกจากนั้นก็ซื้อนมผงให้เสี่ยวเถียนเถียนสักสองสามกระป๋อง
เพราะเหตุนี้เอง ตอนนี้เขาจึงทุ่มเทออกแรงขายแตงกวายักษ์เต็มรถของตนอย่างสุดกำลัง
มู่ชิงเหยียนเดินมายังรถสามล้อ เอื้อมมือลูบแตงกวายักษ์บนรถ แล้วก้มดมใกล้ๆ จากนั้นถามว่า “ท่านพี่หนุ่ม เหตุใดแตงกวายักษ์ของท่านจึงใหญ่โตปานนี้? หรือใช้ฮอร์โมนอะไรเร่ง?”
ฟางเสี่ยวจวินตอบในทันทีว่า “แม่สาวงาม แตงกวายักษ์ของข้านี้เด็ดขาดไม่ได้แตะต้องฮอร์โมนแม้แต่น้อย”
“ต่อให้เจ้าเคยพบเห็นแตงกวาที่ใช้ฮอร์โมน จะเติบใหญ่ถึงเพียงนี้ได้รึ?”