ฟางเสี่ยวจวินมองตามแผ่นหลังของหวังซินอี๋ ก่อนจะยิ้ม แล้วออกจากโรงพยาบาลกลับที่พัก
เดิมทีเขาคิดจะแวะซื้อของกินในเมือง พลางซื้อของติดไม้ติดมือกลับไปให้จางชุ่ยฮวา
แต่ตอนนี้ไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียว เรียกว่าเป็นคนหมดตัวจริง ๆ
ดูท่าคงต้องหาทางหาเงินให้ได้ มีเงินแล้วถึงจะเลี้ยงดูผู้หญิงของตัวเองได้
ระหว่างทาง เขาเดินเอื่อย ๆ ผ่านร้านขายยาสมุนไพรร้านหนึ่ง เห็นชายวัยกลางคนแต่งตัวดูดีมีฐานะหลายคนเดินเข้าร้านไป
ด้วยความสงสัย จึงตามเข้าไปดู
“ท่านเจ้าสำนักโจว โสมป่าของท่านไม่ค่อยดีเลยนะครับ เราต้องการโสมป่าแท้อายุห้าสิบปีขึ้นไป ราคาไม่ใช่ปัญหา”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง มองดูโสมป่าที่เจ้าของร้านยื่นให้ พลางส่ายหน้า
“คุณซ่ง โสมป่าชิ้นนี้แม้จะไม่ถึงห้าสิบปี แต่ก็ยี่สิบปีแล้ว ฤทธิ์ยาก็ใช้ได้นะครับ”
“ถ้าคุณซื้อกลับไปบำรุงร่างกายให้ท่านประธานซ่งก่อนก็ได้นะครับ ผมคิดราคาถูกให้ สองแสน”
ชายที่ถูกเรียกว่าคุณซ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “ได้ งั้นผมซื้อโสมป่าช่อนนี้กลับไปก่อน ถ้าหากคุณหาโสมป่าอายุห้าสิบปีได้ ผมให้หนึ่งล้าน”
“ได้เลย ๆ ๆ ถ้าผมได้โสมป่ามาเมื่อไหร่ จะโทรหาคุณครับ”
คุณซ่งพาลูกน้องสองคนออกจากร้านยาไปอย่างรวดเร็ว
ฟางเสี่ยวจวินไม่ได้อยู่นานเช่นกัน จากนั้นก็แอบออกจากร้านยา เดินกลับ
เขาคิดในใจว่าราคาโสมนี่มันแพงเอามาก ๆ