ฟางเสี่ยวจวินไม่คิดว่าเสิ่นซิ่วซิ่ว ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่จะปากกล้าขนาดนี้
ถึงกับให้เขาควักสองล้าน มาซื้อเขาลูกท้อ
เธอคงฟันธงว่าเขาไม่มีทางหาเงินก้อนนี้ได้แน่
แต่ฟางเสี่ยวจวินไม่เชื่อหรอก
ในบัตรเขามีตั้งสามล้าน
เขาลูกท้อเป็นขุมทรัพย์ชั้นยอด แค่ขุดเจอโสมป่าอายุร้อยปีสักต้นก็ทำเงินได้สองถึงสามล้านแล้ว
ยอมจ่ายสองล้านเพื่อซื้อทั้งภูเขาลูกท้อ ก็ไม่ใช่เรื่องขาดทุน
ดังนั้น เขาจึงพูดยิ้มๆ ว่า “ผู้ใหญ่บ้านคนสวย คุณบอกให้ผมออกสองล้าน ซื้อสัญญาเช่าเขาลูกท้อทั้งลูกเป็นเวลา 100 ปี ไม่มีปัญหา ผมตกลงซื้อได้”
“แต่เอกสารต้องทำให้เรียบร้อยทุกอย่าง หลังจากนี้ผมซื้อเขาลูกท้อแล้ว การพัฒนาทั้งหลาย คุณจะมาขัดขวางไม่ได้ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของผม แต่ผมรับรองว่าจะไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม”
ฟางเสี่ยวจวินพูดจบ เสิ่นซิ่วซิ่วยังนึกว่าเขาล้อเล่น
เธอจึงหัวเราะออกมาอีก “ฮ่าๆ ฟางเสี่ยวจวิน ไม่นึกเลยว่าคุณจะอารมณ์ขัน”
“ถ้าคุณควักสองล้านออกมาจริงๆ ฉันยอมทุกเงื่อนไขเลย”
“ต่อไปเขาลูกท้อคุณเป็นคนตัดสินใจ คนอื่นห้ามเข้าไปยุ่ง”
ในเมื่อยัยนี่พูดอย่างนี้ ฟางเสี่ยวจวินก็ตกลงอย่างฉับไว: “งั้นก็ได้ บ่ายนี้เราไปจัดการเอกสารกันเลย เสร็จแล้วผมจะโอนเงินเข้าบัญชีสาธารณะ”
เสิ่นซิ่วซิ่วฟังแล้วคิดในใจว่าหมอนี่ยังเสแสร้งไม่เลิก
“คุณฟางเสี่ยวจวิน หมอนี่หลงตัวเองว่าเป็นคนรวยจริงๆ เลยนะ”
“คุณมีสองล้านเหรอ อย่ามาล้อเล่นหน่อยเลย”
“ไม่มีสองล้านก็กลับไปซะ อย่ามาเหล่เขาลูกท้ออีก”
“ผมบอกแล้วไงยัยนี่ ทำไมพูดไม่รักษาคำพูดล่ะ เมื่อกี้คุณบอกเอง ถ้าผมเอาเงินสองล้านออกมาได้ ก็จะให้ผมเช่าเขาลูกท้อ 100 ปี ตอนนี้ผมตกลงแล้ว คุณกลับพลิกแพลง”