หม่าชุนหนีเห็นว่าพวกเขายังไม่ได้กินมื้อเที่ยงและกำลังจะกลับ ก็ไม่รั้งพวกเขาไว้อีก
"ได้ พวกเธอมาที่บ้านฉันเล่นบ่อย ๆ นะ"
"พวกเราจะมาค่ะ พี่ชุนหนี พวกเราไปก่อนนะ"
"ดี! จ้ะ เสี่ยวจวิน เธออย่าลืมนะ ว่างเมื่อไหร่มาที่บ้านฉันช่วยซ่อมเก้าอี้ให้หน่อย"
"ไม่มีปัญหา พี่ชุนหนี"
ทั้งสามคนพูดคุยกันสองสามประโยค ฟางเสี่ยวจวินกับจางชุ่ยฮวาก็หันหลังกลับ
กลับมาถึงบ้านจางชุ่ยฮวา เด็กน้อยกำลังร้องไห้งอแงอยู่ในห้อง
จางชุ่ยฮวาได้ยินเสียงก็ร้อนใจขึ้นมา ดูท่าเด็กน้อยคงจะหิว
"เสี่ยวจวิน เธอตักข้าวเองนะ ฉันทำกับข้าวไว้หมดแล้ว เดี๋ยวเธอยกไปวางบนโต๊ะ เด็กน้อยคงหิว ฉันไปให้นมก่อน"
ฟางเสี่ยวจวินฟังแล้วตอบว่า "ได้ พี่ชุ่ยฮวา รีบไปให้นมเถอะครับ"
จางชุ่ยฮวาวิ่งเข้าไปในห้อง อุ้มเด็กน้อยขึ้นมา ร่นเสื้อขึ้นให้นมเขา
ฟางเสี่ยวจวินช่วยตักข้าวสวยออกจากหม้อ ตักใส่ชามใหญ่สองชามวางไว้บนโต๊ะ แล้วเอาผักสองอย่างกับซุปบวบไข่ที่ทำเสร็จแล้วยกออกมาวางบนโต๊ะ
เขาเห็นจางชุ่ยฮวายังไม่ออกมา ก็เดินไปที่หน้าห้อง ตะโกนเข้าไปว่า "พี่ชุ่ยฮวาครับ ตักข้าวแล้ว กับข้าวก็ยกขึ้นโต๊ะแล้ว พี่จะออกมากินมื้อเที่ยงเมื่อไหร่"
"ฉันยังให้นมอยู่ รอเด็กน้อยกินอิ่มไม่ร้องก่อน ฉันถึงจะออกไปกินมื้อเที่ยง"
"ก็ได้ครับ ผมรอพี่อยู่ข้างนอก"
"ไม่ต้อง เธอกินมื้อเที่ยงก่อนเถอะ ในหม้ออีกใบยังนึ่งหมั่นโถวลูกใหญ่ไว้ด้วย เธอเอาออกมาเหมือนกัน"
"ไม่มีปัญหา"
ฟางเสี่ยวจวินก็รีบเอาหมั่นโถวลูกใหญ่ขาวนวลออกมาจากหม้อข้าง ๆ ใส่ชามใหญ่ใบหนึ่ง ยกไปวางบนโต๊ะ
เพราะว่าท้องเขาหิวมากแล้ว
ตอนนี้ก็จะบ่ายโมงแล้ว
ดังนั้น เขาก็หยิบตะเกียบขึ้นมากิน
พลางกินข้าวสวยหอมกรุ่น พลางหยิบหมั่นโถวลูกใหญ่กัดคำหนึ่ง
จึงได้รู้ว่าหมั่นโถวนี้นุ่มมาก กินแล้วหอมน่าอร่อย