เจียงหลานรีบถามว่า “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? ฟางเสี่ยวจวินไปก่อเรื่องอะไรอีกแล้วเหรอ?”
ในใจของนางเต็มไปด้วยความสงสัย
“คราวที่แล้วนอกหมู่บ้านเถาฮวา มีอันธพาลไม่กี่คนสลบอยู่ในคูน้ำเน่าใช่ไหม?”
“หนึ่งในนั้นคือหัวหน้าอันธพาลในเมืองชื่อเสือเปา ตาของเขาถูกทิ่มจนบอด เพิ่งฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล”
“เขาให้การว่า พวกเขาทั้งหมดถูกฟางเสี่ยวจวินจากหมู่บ้านเถาฮวาต่อยจนสลบแล้วกองไว้ในคูน้ำเน่า”
“ดวงตาของเสือเปาก็เป็นฝีมือเขาเช่นกัน ตอนนี้เธอรีบพาคนไปที่หมู่บ้านเถาฮวา ควบคุมตัวฟางเสี่ยวจวินไว้”
เมื่ออีกฝ่ายอธิบายสถานการณ์ เจียงหลานถึงได้เข้าใจว่ามันเป็นอย่างนี้เอง
“ได้ ฉันจะพาคนไปหมู่บ้านเถาฮวาเดี๋ยวนี้”
“โอเค ถ้าจับฟางเสี่ยวจวินได้แล้ว ก็รีบโทรบอกพวกเรา”
“ไม่มีปัญหา”
หลังจากคุยโทรศัพท์กับทีมสืบสวนประจำอำเภอเสร็จ เจียงหลานก็เรียกเพื่อนร่วมงานสองสามคน ขับรถตำรวจไปยังหมู่บ้านเถาฮวา
อีกด้านหนึ่ง ฟางเสี่ยวจวินรออยู่ในห้องทำงานของกำนันประมาณสิบห้านาที
ในที่สุดเลขาของกำนันก็พิมพ์สัญญาเสร็จและนำมาให้
สัญญาทำขึ้นสามฉบับ
“กำนันเสิ่น สัญญาพิมพ์เสร็จแล้วครับ เชิญตรวจดู”
“อืม ลำบากเจ้าแล้ว”
เสิ่นเถียนเถียนรับสัญญามา ดูผ่าน ๆ รู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไร
จากนั้น นางก็ยื่นสัญญาสองฉบับให้ฟางเสี่ยวจวินและเสิ่นซิ่วซิ่ว
“ฟางเสี่ยวจวิน ซิ่วซิ่ว พวกเธอดูสัญญาด้วย มีปัญหาอะไรไหม?”
ฟางเสี่ยวจวินและเสิ่นซิ่วซิ่วรับสัญญามาอ่านอย่างละเอียด
อ่านเสร็จ ฟางเสี่ยวจวินก็พูดว่า “กำนันเสิ่น สัญญาไม่มีปัญหาอะไรครับ ถ้าตกลงได้ ตอนนี้ก็เซ็นสัญญาเช่าเขาลูกท้อได้เลย”