ฟางเสี่ยวจวินฟังแล้ว ในใจก็ตื่นเต้นขึ้นมานิดๆ
“พี่ชุ่ยฮวา งั้นผมก็อยากให้พี่ปรนนิบัติผมตอนนี้เลย ได้ไหมครับ”
เขาพูดเล่น เพื่อดูท่าทีของจางชุ่ยฮวา
จางชุ่ยฮวาได้ยิน ก็ทำเสียงไม่พอใจ “ไอ้เด็กบ้า นี่จะได้คืบจะเอาศอกแล้วรึ”
“เจ้าเสี่ยวเถียนเถียนกำลังหลับอยู่ เดี๋ยวก็ตื่นแล้ว”
“จะเอาเปรียบพี่ก็ได้ รอถึงตอนค่ำหลังกินข้าวเย็น พี่จะอาบน้ำ ใส่เสื้อกับกางเกงใหม่ที่เธอซื้อให้ ถึงเวลานั้นอยากทำอะไรพี่ก็ตามใจ”
ฟางเสี่ยวจวินฟังแล้ว ดีใจมาก
“ตกลง งั้นพวกเราก็ว่ากันตามนี้ คืนนี้ผมจะสั่งสอนพี่ให้เข็ดเลย”
“ไอ้หน้าด้าน เดี๋ยวพี่ไปเอาข้าวมาก่อน เรารีบกินข้าวเที่ยงกันเถอะ เดี๋ยวท้องก็แฟบกันพอดี”
“เอาหมั่นโถวลูกใหญ่ๆ มาให้ผมหลายๆ ลูกนะ ผมจะกินเยอะๆ”
“ไอ้เด็กโง่ แค่รู้จักกินตะกละ”
พอกล่าวจบ จางชุ่ยฮวาก็เข้าไปในห้องทันที
หล่อนเอาถุงเสื้อผ้ากับกางเกงที่ฟางเสี่ยวจวินให้ รวมทั้งเงินหนึ่งพันสองร้อยหยวน วางไว้ด้วยกันแล้วล็อกในตู้ไว้
จากนั้นหล่อนก็เดินออกมา แล้วเริ่มเอาหมั่นโถวลูกโตที่นึ่งแล้วออกมาเรียงไว้ พร้อมกับตักข้าวสองถ้วยวางบนโต๊ะ
แล้วก็ยกกับข้าวสองอย่างที่ผัดไว้แล้ว ออกมา
สองคนนั่งลงตรงข้ามกันที่โต๊ะ แล้วเริ่มกินข้าวเที่ยง
กินข้าวเที่ยงเสร็จ ฟางเสี่ยวจวินก็บอกกับจางชุ่ยฮวาว่า “พี่ชุ่ยฮวา เดี๋ยวผมจะเอารถสามล้อไปคืนพี่ชุนหนีด้วยนะ”
“บ่ายนี้คงต้องไปโรงพยาบาล ไปดูอาการของลุงโหย่วเกินน่ะ”