ฟางเสี่ยวจวินมาถึงตัวอำเภอ คิดจะไปซื้อเสื้อผ้าสวยเซ็กซี่ให้จางชุ่ยฮวาสักชุด
ผู้หญิงรูปร่างหน้าตาดีอย่างจางชุ่ยฮวา ทุกวันนี้แต่งตัวม่อมซอมซ่อ ดูแล้วบุคลิกหม่นหมองไปมาก
ถ้าได้เปลี่ยนเป็นชุดสวยเซ็กซี่ ต้องมีเสน่ห์ขึ้นอีกแน่
เขาเดินไปถึงหน้าห้างใหญ่สุดในอำเภอ กำลังจะก้าวเข้าไป จู่ๆ ก็ถูกชายวัยกลางคนคว้าแขนไว้แน่น
“น้องชาย โสมต้นนั้นยังอยู่ไหม? ฉันเพิ่มราคาซื้อโสมนายได้นะ มาคุยกันดีๆ!”
ฟางเสี่ยวจวินหันไปดู ที่แท้ก็คือท่านเจ้าสำนักโจวแห่งร้านยา กำลังหอบหายใจแฮ่กๆ จับแขนเขาไว้
ท่านเจ้าสำนักโจวนี่ใจดำเกินไปแล้ว ถึงกับคิดจะใช้เงินสองแสนหลอกเอาโสมของเขาไป
ดีที่วันนั้นเขาแอบได้ยินบทสนทนาของท่านเจ้าสำนักโจวกับคุณซ่งหน้าร้านยา ไม่งั้นถ้าขายไปในราคาหนึ่งสองหมื่น ความเสียหายคงมหาศาล
“ขอบอกไว้ก่อนนะตาเฒ่า อย่ามาตอแยกับผม โสมต้นนั้นผมขายไปแล้ว”
ฟางเสี่ยวจวินพูดอย่างรำคาญ
“หา? น้องชาย โสมต้นนั้นนายขายไปแล้ว? ขายให้ใคร? ได้เงินเท่าไหร่?”
คนคนนี้ยิงคำถามรัวหลายข้อ ทำให้ฟางเสี่ยวจวินยิ่งรำคาญหนักกว่าเดิม
“ผมขายได้เท่าไหร่ ขายให้ใคร ก็ไม่ใช่เรื่องของท่าน ผมจะเข้าไปซื้อของ ขอให้หลีกทาง”
ฟางเสี่ยวจวินไม่สนใจเขาอีก สะบัดแขนแล้วเดินเข้าห้างไปเลย
ท่านเจ้าสำนักโจวยังอยากตามเข้าไป แต่ฟางเสี่ยวจวินเดินเร็วมาก เพียงพริบตาก็หายเข้าไปในฝูงชน
เขาเดินวกวนในห้างไม่นาน ก็เจอร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิงโดยเฉพาะ
เข้าไปแล้ว เขาเลือกซื้อเสื้อชั้นในให้จางชุ่ยฮวาหนึ่งตัว กางเกงในหนึ่งตัว แล้วยังเลือกเสื้อแขนสั้นสวยๆ หนึ่งตัว กับกางเกงขายาวหลวมๆ อีกหนึ่งตัว