"ไอ้หนุ่มบ้าเอ๊ย พูดอะไรของแกน่ะ"
"ในหัวแกนี่คิดแต่จะเอาเปรียบฉันตลอดเลยหรือไง"
"บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ยอมไปนั่งตากลมเป็นเพื่อนแกหรอก"
จางชุ่ยฮวาพูดจบอย่างหัวเสีย
ฟางเสี่ยวจวินยิ้มตอบ "พี่ชุ่ยฮวาเข้าใจผิดหรือเปล่า ผมไม่ได้มีเจตนาแบบนั้น แค่รอให้เถาแตงกวาเลื้อยเต็มค้างแล้วมันจะบังแดดให้"
"นั่งตากลมใต้ค้างไม้ไผ่นี่สบายแน่ แค่ความหมายนี้เอง"
เจ้าหมอนี่ย่อมไม่มีวันยอมรับความคิดชั่วร้ายในใจหรอก
"ไอ้หนุ่ม อย่าพูดมาก รีบขี่เร็ว ๆ เถอะ เรารีบกลับกัน กลัวเสี่ยวเถียนเถียนจะตื่นขึ้นมาตอนนี้"
"ได้สิ งั้นผมขี่รถสามล้อให้เร็วขึ้นก็แล้วกัน"
ฟางเสี่ยวจวินไม่พูดอะไรมาก ขี่รถสามล้อมาถึงบ้านจางชุ่ยฮวาอย่างรวดเร็ว
ล็อกรถสามล้อไว้ในลานบ้านของเธอ แล้วเดินเข้าตัวบ้านไป
จางชุ่ยฮวาเปิดไฟ มองนาฬิกาแขวนในห้อง
ดูแล้วก็พบว่าตอนนี้เลยเวลาสี่ทุ่มครึ่งไปแล้ว
เธอจึงบ่นขึ้นมาทันที "ไอ้หนุ่มเอ๊ย ดูนี่สิว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว"
"นี่มันสี่ทุ่มครึ่งแล้ว รีบกลับไปนอน แม่ก็จะพักเหมือนกัน"
ฟางเสี่ยวจวินยิ้มกริ่ม "พี่ชุ่ยฮวา คืนนี้ให้ผมนอนเป็นเพื่อนไหม"
"เตียงที่บ้านผมยังไม่เสร็จเลย แถมอากาศร้อนขนาดนี้ บนเตียงมีแต่แผ่นไม้ประตู ยังไม่ได้ซื้อที่นอนกับเสื่อใหม่"
"อีกอย่างด้านหลังห้องพี่มีต้นไม้ใหญ่หลายต้น นอนตอนกลางคืนก็เย็นสบายดี"
ไอ้หนุ่มคนนี้คิดจะดื้อแพ่งนอนค้างบ้านเธอเป็นเพื่อน แต่เธอไม่ยอมเด็ดขาด
"ไม่ได้ คืนนี้ฉันต้องกอดเสี่ยวเถียนเถียนนอนด้วยกัน แกรีบกลับไปเถอะ"