"ไอ้หนุ่ม นี่คือนมผงที่แกซื้อมา มีปัญหาตรงไหน? หรือว่าแกซื้อมาเอง ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันรสชาติยังไง?"
จางชุ่ยฮวาพูดอย่างหมดอารมณ์
มีเพียงเธอที่รู้แก่ใจดีว่า นี่ใช่นมผงที่ฟางเสี่ยวจวินซื้อมาจริงหรือไม่
"พี่ชุ่ยฮวา ผมไม่เคยกินนมผงมาก่อน จะไปรู้รสชาติได้ยังไง?"
ฟางเสี่ยวจวินเองก็รู้สึกจนใจ
เขาเพียงซื้อนมผงนำเข้ามาสองกระป๋อง ที่ไหนจะรู้รสชาติกันล่ะ
แล้วนมผงนำเข้านี่ก็ให้เสี่ยวเถียนเถียนกิน ไม่ใช่ให้เขากินสักหน่อย
"งั้นตอนนี้แกรู้แล้วล่ะสิ?"
"อืม รู้แล้วครับ"
"อร่อยไหม?"
"ก็อร่อยดี มีกลิ่นหอมด้วย"
"ดี งั้นเดี๋ยวแกไปโรงแรมส่งแตงกวายักษ์เสร็จแล้ว กลับมาฉันจะชงให้อีกถ้วย"
"ได้ครับ"
ฟางเสี่ยวจวินไม่พูดมากกับจางชุ่ยฮวาอีก เพราะวันนี้ยังมีเรื่องให้ทำอีกเยอะ
หลังกินข้าวเช้าเสร็จ ฟางเสี่ยวจวินก็เก็บข้าวของง่าย ๆ แล้วเข็นรถสามล้อไปหลังบ้านตัวเอง
ตั้งแต่เช้า แตงกวายักษ์ก็โตขึ้นอีกมาก
เพราะวันนี้ยังต้องส่งบวบลูกใหญ่ไปที่โฮมสเตย์ชิงเฉิง บนรถสามล้อเขาเลยใส่แตงกวาแค่ราว ๆ เก้าสิบกิโลกรัม
จากนั้น เขาเข็นรถสามล้อกลับมาที่บ้านของจางชุ่ยฮวา
แล้วเด็ดบวบลูกใหญ่ในสวนมาสิบกว่าลูก
ตอนนี้ บวบลูกใหญ่หนึ่งลูกหนักประมาณหกถึงเก้ากิโลกรัม
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย
ฟางเสี่ยวจวินจึงพูดกับจางชุ่ยฮวาว่า "พี่ชุ่ยฮวา ผมไปส่งของที่โรงแรมฉิงเฉิงแล้วนะครับ"
"ส่งของเสร็จผมต้องไปโรงพยาบาลต่อ ไปดูขาของลุงโหย่วเกิน แล้วก็ไปตรวจให้หญิงสาวที่ถูกงูกัดเมื่อคราวก่อนที่โรงพยาบาลด้วย"