“เสี่ยวจวิน มองอะไรอยู่เหรอ”
“บนตัวพี่ชุ่ยฮวามีอะไรน่าดูหรือเปล่า”
จางชุ่ยฮวาเห็นฟางเสี่ยวจวินมองจนเหม่อ จึงเอ่ยแซวขึ้น
“พี่ชุ่ยฮวา”
“ผมว่าเสื้อพี่สวยดี เลยแอบมองหน่อยน่ะ”
“ผมจะเปิดประตูก่อน พวกเรามาช่วยกันทำความสะอาดเถอะ”
ว่าแล้วเขาก็หยิบกุญแจออกมา ไขเปิดประตูบ้านตัวเอง
ฝุ่นในบ้านพวยพุ่งออกมาทันที ทำให้เขามอมแมมไปทั้งตัว
จางชุ่ยฮวาหิ้วถังน้ำเดินเข้าไป
“มา พี่ชุ่ยฮวาช่วยเธอทำความสะอาด”
นางรีบหยิบผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่ง ชุบน้ำ แล้วเดินมาอยู่ข้าง ๆ ฟางเสี่ยวจวิน
แถมยังจงใจเบียดตัวเสียดสีไปที่แขนเขาอีก
ฟางเสี่ยวจวินคิดในใจ แม่คุณนี่ก็ร้ายไม่เบาเลยนะ
ถึงเขาจะถูกใส่ร้ายติดคุกมาแรมปี แต่เขาก็เป็นผู้ชายปกติธรรมดา
จางชุ่ยฮวาอายุไม่ถึงสามสิบ ใบหน้างดงามอิ่มเอิบ ผิวพรรณเนียนนุ่มจนไม่น่าเชื่อ
หลังจากคลอดลูกแล้ว รูปร่างยิ่งดูดีกว่าเดิมเสียอีก
สาวงามระดับนี้อยู่ใกล้กายแค่นี้
เขาจะไม่ใจสั่นได้ยังไง
ขณะที่เขากำลังคิดเรื่อยเปื่อย ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากลานบ้าน
“เสี่ยวจวิน พี่ชุนหนีมาช่วยแล้ว”
“น้องชุ่ยฮวา เธออยู่ที่นี่ด้วยหรือ”
ผู้มาเยือนคือหม่าชุนหนี ภรรยาของฟางต้าเหอ
หม่าชุนหนีถือถังน้ำ มือหนึ่งจับไม้ถูพื้น ยืนอยู่ตรงประตู
นางมาช่วยฟางเสี่ยวจวินทำความสะอาดบ้าน แถมยังจะชวนเขาไปกินข้าวเย็นที่บ้านด้วย
ฟางต้าเหอไปตลาดซื้อเหล้าบำรุงกำลังและไอ้อ้วน เขากวางแล้ว
ตอนนี้เห็นจางชุ่ยฮวาก็มาช่วยที่บ้านฟางเสี่ยวจวินด้วย นางก็อดรู้สึกขุ่นเคืองใจขึ้นมาเล็กน้อย
“พี่ชุนหนี มาถึงแล้วเหรอ”
“พี่ชุ่ยฮวามาช่วยผมทำความสะอาดบ้านน่ะ”
ฟางเสี่ยวจวินรู้แก่ใจดีถึงแผนการสกปรกของฟางต้าเหอและหม่าชุนหนี
แต่ภายนอก เขาก็ยังคงทักทายอย่างสุภาพ
ตอนนั้น จางชุ่ยฮวามองหม่าชุนหนีพลางยิ้มพลางว่า “พี่ชุนหนี ถ้าเช่นนั้นพวกเรามาช่วยเสี่ยวจวินทำความสะอาดด้วยกันเถอะ”
จริง ๆ แล้ว หลังจากนางเห็นหม่าชุนหนี ก็รู้สึกหึงหวงขึ้นมานิดหน่อย
สองปีแล้วที่ไม่ได้เจอเจ้าหนุ่มฟางเสี่ยวจวิน
ตอนนี้หนุ่มนี่รูปงาม ร่างสูง ล่ำสันไปด้วยมัดกล้าม
หนุ่มแน่นเลือดร้อนอย่างนี้ ผู้หญิงคนไหนจะไม่ชอบ
สามคนช่วยกันทำความสะอาดบ้านฟางเสี่ยวจวินอยู่อย่างนั้น
ตอนสิบโมงเช้า จางชุ่ยฮวาพูดกับฟางเสี่ยวจวินว่า “เสี่ยวจวิน เธอกับพี่ชุนหนีทำต่อก่อนนะ ลูกข้ายังหลับอยู่ที่บ้าน ตอนนี้ข้าต้องกลับไปให้นมหน่อยแล้ว”
“พอให้นมเสร็จ กล่อมหลับแล้ว จะมาช่วยเธอทำต่อ”
สายตาฟางเสี่ยวจวินกวาดมองไปที่จางชุ่ยฮวา
ยามนางพูด รู้สึกว่ายิ่งมีเสน่ห์เย้ายวนของหญิงสาว
ทำเอาเขาใจเต้นไม่หยุด
แต่ด้วยที่ตอนนี้หม่าชุนหนีอยู่ด้วย เขาจึงทำได้แค่บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง
“ได้สิพี่ชุ่ยฮวา งั้นพี่รีบกลับบ้านไปให้นมลูกเถอะ”
จางชุ่ยฮวาปัดฝุ่นบนตัว แล้วรีบจากไป
คราวนี้ ในบ้านก็เหลือเพียงฟางเสี่ยวจวินกับหม่าชุนหนี
ทันใดนั้นหม่าชุนหนีก็เดินเข้ามาหาฟางเสี่ยวจวิน สายตาชำเลืองมองไปนอกประตู สีหน้าลึกลับชอบกล
“เสี่ยวจวิน พี่ชุนหนีจะเล่าอะไรให้ฟัง”
“วันก่อนข้าได้ยินเสี่ยวเหม่ย ลูกสาวอากุ้ยบอกว่า พานฉี่กังผู้ชายของจางชุ่ยฮวาไปมีชู้นอกบ้าน แล้วยังพนันเสียเงิน กู้หนี้นอกระบบท่วมหัว”
“ตอนนี้เตรียมจะเอาเมียจางชุ่ยฮวาไปจำนำกับพวกปล่อยกู้แล้ว”
“เจ้าต้องอยู่ห่าง ๆ นางไว้ พวกปล่อยกู้ไม่ใช่คนดีที่ไหน”
“พวกนี้มันเลวชั่ว ทำได้ทุกอย่าง อย่าให้มันเห็นเจ้ากับจางชุ่ยฮวาอยู่ด้วยกัน แล้วหาเรื่องเจ้าเข้าล่ะ”
ฟางเสี่ยวจวินฟังหม่าชุนหนีพูดแล้ว รู้สึกหนักใจมาก
สามปีก่อน ตอนจางชุ่ยฮวาแต่งกับพานฉี่กัง เจ้านี่เป็นผู้รับเหมา
หาเงินได้มากจากนอกบ้าน งานแต่งก็จัดอย่างหรูหรา
เผลอแป๊บเดียว เขาไม่ได้กลับหมู่บ้านมาสองปีแล้ว
ครึ่งปีก่อน ตอนเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย เขาถูกใส่ความว่าพยายามข่มขืนสาวหน้าอกโตในมหาวิทยาลัย
สุดท้ายก็ถูกจับตัวไปขังคุกเสียครึ่งปีถึงได้ออกมา
ไม่นึกเลยว่าหมู่บ้านเถาฮวาบ้านเกิดของเขา ในช่วงสองปีนี้จะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้
“พี่ชุนหนี พี่ฉี่กังนี่รวยไม่ใช่หรือ”
“ผมเคยจำได้ว่าเมื่อก่อนเขาเป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง ตอนแต่งงานก็จัดใหญ่โต”
ฟางเสี่ยวจวินเอ่ยด้วยความสงสัย
หม่าชุนหนีพูดกระซิบอีกว่า “เสี่ยวจวิน คนเราย่อมเปลี่ยนแปลงได้”
“โดยเฉพาะผู้ชาย พอมีเงิน ก็จะออกไปหาผู้หญิงนอกบ้าน”
“ข้าบอกเจ้านะ พานฉี่กังชั่วช้านี่ หายไปไม่กลับบ้านครึ่งปีแล้ว”
“คนทางบ้านข้า เห็นมันกอดเด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้าไนท์คลับในอำเภอ”
“ต่อมามีคนเห็นมันไปหาหมอที่โรงพยาบาล แล้วก็เป็นหมอแผนกผู้ชายด้วย”
“ข้าสงสัยว่าเจ้าบ้านี่ไปเที่ยวผู้หญิงไม่สะอาดข้างนอก จนติดโรคร้ายมา”
“เจ้าว่านี่มันบาปไหมล่ะ”
“เมียตัวเองก็สวยดีแท้ ๆ ยังจะต้องไปหาผู้หญิงอื่นข้างนอก จนตอนนี้ตัวเองเป็นโรค”
แม่คุณหม่าชุนหนีนี่ปากจัดจริง แต่ที่พูดมาก็เป็นเรื่องจริงทั้งนั้น
ฟางเสี่ยวจวินฟังแล้วรู้สึกตกใจยิ่งนัก
พานฉี่กังชั่วช้านี่ มันไม่ใช่ลูกผู้ชายเลย
มีเมียสวยเซ็กซี่อยู่กับบ้าน ครึ่งปีไม่กลับ ปล่อยให้ผู้หญิงงาม ๆ ต้องเดียวดายเช่นนี้ ช่างน่าเสียดายจริง
“พี่ชุนหนี ฟังที่พี่ว่า พี่ชุ่ยฮวาก็น่าสงสารเหมือนกันนะครับ”
“เป็นผู้หญิงคนเดียว พาเด็กแบเบาะสองขวบอยู่ในหมู่บ้าน มันลำบากจริง ๆ”
ฟางเสี่ยวจวินพูดพลางเช็ดโต๊ะในบ้านไปพลาง
“ฟู่ต์!”
หม่าชุนหนีหลุดหัวเราะออกมา
แล้วนางก็พูดต่อด้วยเสียงเบาว่า “เสี่ยวจวิน พี่ชุนหนีจะบอกความลับให้”
“เจ้าอย่าเอาไปบอกใครนอกบ้านเด็ดขาด”
“พี่ชุนหนี มีความลับอะไรก็ว่าไปเถอะครับ ผมจะไม่ไปบอกใคร”
“ตกลง งั้นพี่จะบอกแล้วนะ เจ้ารู้ไหม ในหมู่บ้านเรามีตาแก่หลายคนจ้องจางชุ่ยฮวาอยู่”
“โดยเฉพาะเลขาหมู่บ้านเหมากุ้ย กับเจ้าฟางต้าขุยไอ้แก่โสดนั่น แอบคิดไม่ดีกับจางชุ่ยฮวาอยู่ลับ ๆ”
“มีครั้งหนึ่งตอนจางชุ่ยฮวากำลังให้นมลูกอยู่ พวกบ้านี่สองคนจ้องเขม็งจนเลือดกำเดาไหล”
“ดูท่ามันแล้ว อยากจะผลักเด็กน้อยทิ้งเสียเหลือเกิน…”
หม่าชุนหนีพูดเลยเถิดมากขึ้น ฟางเสี่ยวจวินฟังแล้วรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง
เขาอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองไปทางหม่าชุนหนี
นางสวมเสื้อยืดหลวม ๆ ตัวหนึ่ง รูปร่างก็น่ามองเป็นที่หนึ่งไม่แพ้ใคร
“เสี่ยวจวิน รูปร่างพี่ชุนหนีเป็นไงบ้าง ดูดีไหม”
หม่า ชุนหนีเห็นแล้วว่าฟางเสี่ยวจวินกำลังดูเรือนร่างของตน จึงถามด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า
“พี่ชุนหนีครับ รูปร่างพี่รักษาได้ดีทีเดียว ดูแล้วไม่แพ้สาว ๆ ในเมืองเลย”
“เจ้าหนุ่มนี่พูดเก่งจริง พี่ชอบฟัง”
หม่าชุนหนีฟังคำพูดพวกนี้แล้ว จิตใจพลุ่งพล่าน
ครั้นแล้วนางก็ใจกล้าขึ้นมา
“เสี่ยวจวิน ได้ยินว่าเจ้าเรียนหมอในเมือง”
“ระยะนี้พี่ชุนหนีรู้สึกไม่ค่อยสบายตรงนั้น”
“ไม่รู้ ดูให้พี่หน่อยได้ไหม”
พูดจบ นางกลับทำท่าทางที่น่าอับอายอย่างไม่น่าเชื่อ…