"อี๊ดอ๊าด อี๊ดอ๊าด"
"……"
ฟางเสี่ยวจวินถูกเสียงจากห้องข้างๆ รบกวนจนนอนไม่หลับ
ไอ้ฟางต้าเหอสารเลวนี่ จงใจไม่ให้ข้านอนใช่ไหม
เสแสร้งให้ข้ามานอนค้างที่บ้านแก พอฟ้ามืดปุ๊บ แกก็เมียทำลูกกันเลย
ข้าก็ผู้ชายปกติ จะไปทนได้ยังไง
ตอนนี้ฟางเสี่ยวจวินอารมณ์เสียจนทนไม่ไหวแล้ว
ไสหัวไปให้พ้นตาดีกว่า
เขาเลยอุดหูนอนต่อ
ในห้องข้างๆ ฟางต้าเหอและภรรยาหม่าชุนหนีก็หยุดเคลื่อนไหว
ฟางต้าเหอลงจากเตียง มาที่ผนังกั้น แนบหูฟัง
ฟังไปครู่หนึ่ง เขาก็บอกหม่าชุนหนีว่า "ชุนหนี ไอ้เด็กเวรนั่นดูเหมือนจะหลับไปแล้วนะ"
"ตามหลักการ มันนอนคุกมาตั้งครึ่งปี ได้ยินเสียงพวกเราในห้อง มันน่าจะมีปฏิกิริยาสิ"
ครึ่งปีก่อน ฟางเสี่ยวจวินถูกฟ้องว่าพยายามข่มขืน ความผิดตั้ง สำเร็จ ต้องนอนคุกครึ่งปี
ในคุกไม่มีผู้หญิง พอได้ยินเสียงเขาเมียทำลูก แสดงว่าไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลยอย่างนั้นหรือ
"นี่ ต้าเหอ"
"เจ้าก็เลิกหาเรื่องแก้ตัวได้แล้ว ตัวเองทำไม่ได้ ยังมาโทษเสี่ยวจวินอีก"
"เจ้าไม่ได้บอกว่ากระตุ้นฟางเสี่ยวจวิน แล้วตัวเองก็จะกลับเป็นชายชาตรีได้หรือ"
"ทำไมยังเหมือนเดิม ลู่บัก ขนาดนี้ เป็นขันทีอยู่ดี"
หม่าชุนหนีเริ่มบ่น
ความจริงเมื่อบ่ายนี้ ฟางเสี่ยวจวินเพิ่งพ้นโทษออกจากคุก กลับมาที่หมู่บ้าน
ถูกฟางต้าเหอบังเอิญเห็นเข้า เจ้าหมอนี่เลยกลับบ้าน ไปปรึกษากับภรรยาหม่าชุนหนี
ทั้งสองแต่งงานมา 5 ปีแล้ว แต่ยังไม่มีลูก
ไปรักษาที่โรงพยาบาลก็สองสามปีแล้วก็ไม่ได้ผล หมอบอกว่าไอ้เรื่องด้านนั้นของผู้ชายบางครั้งถูกกระตุ้นสักหน่อย โรคอาจหายไปเอง
ฟางต้าเหอก็นึกให้ฟางเสี่ยวจวินมากินข้าวเย็นที่บ้านคืนนี้ แล้วขอค้างคืนสักคืน
พอถึงเวลานั้น เขากับเมียหม่าชุนหนีก็แกล้งมีสัมพันธ์กัน กระตุ้นหมอนี่หน่อย งั้นห้องข้างๆ ก็ต้องมีเสียงดังโครมๆ แน่
นี่ก็กระตุ้นฟางต้าเหอไปด้วย อาจทำให้โรคขันทีของเขาหายขาดในทันทีก็ได้
คาดไม่ถึงหมอนี้กลับหลับไป
"ชุนหนี ข้าแค่มันไม่ได้ถูกกระตุ้นเท่านั้นเอง"
"ข้าว่าฟางเสี่ยวจวินเดินทางมาทั้งวัน ต้องเหนื่อยแน่"
"ก็เลยหลับไปแบบนี้ ไม่งั้นพรุ่งนี้เราค่อยไปกระตุ้นมันดูใหม่"
ฟางต้าเหอก็เริ่มเสนอไอเดียแย่ๆ อีก
"แล้วพรุ่งนี้เจ้าจะไปกระตุ้นยังไง"
หม่าชุนหนีถาม
ฟางต้าเหอคิดแล้วตอบว่า "ข้าว่าอย่างนี้นะ"
"เมียเจ้าพรุ่งนี้เจ้าไปช่วยฟางเสี่ยวจวินทำความสะอาดบ้านสิ"
"เก็บกวาดเสร็จแล้วก็เชิญมันมาบ้านเรากินข้าวเย็น ตอนนั้นข้าจะให้เจ้ามอมเหล้ามันสักสองแก้ว"
"รอมันเมา เจ้าก็ยั่วยวนมันหน่อย ถอดเสื้อผ้าออก ข้าว่าไอ้หมอนี่ต้องห้ามใจไม่ไหวแน่ ต้องลงมือลวนลามเจ้า"
"พอถึงตอนนั้น ข้าก็จะไปแอบดูในห้องข้างๆ ได้รับการกระตุ้นแบบนี้ บางทีไอ้โรคนั่นก็อาจหาย"
"คราวนี้ พวกเราก็จะมีลูกอ้วนขาวจ้ำม่ำสักคน"
ฟางต้าเหอพูดจบด้วยรอยยิ้ม หม่าชุนหนี ก็ด่าทันที "นี่ ต้าเหอ เจ้านี่มันเสียสติไปแล้วหรือไง"
"ให้ข้าไปยั่วฟางเสี่ยวจวิน ยังอยากให้มันลงมือลวนลามข้าอีก"
"เผลอๆ ไอ้หมอนี่มันข่มขืนข้าจริงๆ"
"นี่มันเสียน้อยเสียยากเสียมากเสียง่าย ไม่ใช่หรือ ตัวเองสวมเขาให้ตัวเอง"
หม่าชุนหนีโกรธจนหน้าเขียวแล้ว คาดไม่ถึงว่าสามีขันทีของตน ไอ้สัตว์นี่ ในใจจะผิดปกติได้ขนาดนี้
ฟางต้าเหอรีบอธิบาย "เมียเจ้าอย่าโกรธไปเลย"
"ถ้าไอ้หมอนี่คิดข่มขืนเจ้าจริง ข้าต้องวิ่งออกไปสั่งสอนมันแน่"
"พอถึงตอนนั้นข้าจะฟ้องมันว่าข่มขืน"
หม่าชุนหนียิ่งฟังก็ยิ่งงง ไอ้สามีขันทีของตน ไม่รู้ในน้ำเต้ามียาอะไร
ให้ข้าไปยั่วฟางเสี่ยวจวิน ยังจะฟ้องมันว่าข่มขืนอีก
ยังจะไร้ยางอายกว่านี้ได้อีกไหม
"ต้าเหอ เจ้าบอกข้ามาตามตรง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่"
"เจ้าให้ข้าไปยั่วฟางเสี่ยวจวิน ยังจะฟ้องมันว่าข่มขืนอีก นี่มันสิ่งที่มนุษย์ทำกันหรือ"
ฟางต้าเหอมองภรรยาหน้าตาบึ้งตึง เขายิ้มแล้วบอกว่า "ชุนหนี เรื่องมันเป็นแบบนี้น่ะ"
"ยายฟางเมื่อก่อนทำสัญญาเช่าเขาลูกท้อของพวกเราไม่ใช่หรือ"
"ตอนนี้นางตายไปแล้ว เขาลูกท้อนี้ก็ต้องเป็นของฟางเสี่ยวจวินหลานชายนาง"
"อาทิตย์ก่อน ข้าไปที่อำเภอประชุม มีนักพัฒนาคนหนึ่งอยากซื้อเขาลูกท้อหลังหมู่บ้านเรา"
"เขาให้ราคาตั้ง 5 ล้านนะ ถ้าให้ฟางเสี่ยวจวินขายเขาลูกท้อให้พวกเรา พวกเราก็รวยสิ"
หม่าชุนหนีฟังแล้ว ในใจก็เข้าใจแจ่มแจ้งทันที
สามีขันทีของตน แท้จริงคิดจะยึดเขาลูกท้อของครอบครัวฟางเสี่ยวจวิน
"ไอ้หมอนี่ เจ้าก็เป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้าน มาคิดร้ายกับฟางเสี่ยวจวินอย่างนี้ ไม่กลัวฟ้าผ่าหรือ"
"สุภาษิตว่าไว้ เหยียดคนจนไม่เหยียดโสเภณี ตราบใดที่ยึดเขาลูกท้อจากมือฟางเสี่ยวจวินได้ พวกเราครึ่งชีวิตหลังก็หมดห่วงแล้ว"
"อีกอย่างฟางเสี่ยวจวินไอ้สัตว์นั่นก็ไม่ใช่คนดีที่ไหน เมาแล้วยังเกือบข่มขืนสาวใหญ่นมโต"
"คนแบบนี้พวกเราไม่หลอก คนอื่นก็หลอกมันอยู่ดี"
"อย่างมากพวกเราได้เขาลูกท้อจากมือมันแล้ว ค่อยชดใช้ให้มันสัก 1 หมื่นก็พอ"
หม่าชุนหนีฟังแล้ว พยักหน้า "ได้ งั้นพรุ่งนี้เช้าข้าจะไปช่วยมันทำความสะอาดบ้าน"
ฟางต้าเหอฟังแล้วดีใจมาก
"ได้ พรุ่งนี้ข้าจะไปซื้อเหล้าบำรุงกำลังที่ตลาดอีกสองขวด แล้วก็ซื้อไอ้เส้นกวางกับเส้นวัวมาอีกสองเส้น"
"ไอ้หมอนี่ต่อให้เป็นขันที กินของพวกนี้เข้าไป ข้าก็จะทำให้มันแข็งได้"
หม่าชุนหนีฟังแล้ว ในใจก็หัวเราะเยาะ
ฟางต้าเหอไอ้สัตว์นี่ ตัวเองยังไม่เคยกินของพวกนี้เลย ตัวเองแข็งไม่ได้ ยังจะคิดให้ฟางเสี่ยวจวินแข็ง
"ได้ งั้นตกลงตามนี้ เวลาก็ดึกแล้ว เรารีบพักผ่อนกันเถอะ"
"อืม เมียจ๋า เราไปนอนกัน"
ทั้งสองก็หลับไปอย่างรวดเร็ว
ในห้องข้างๆ ฟางเสี่ยวจวินไม่ได้หลับเลย
เมื่อกี้คำพูดของฟางต้าเหอกับหม่าชุนหนี เขาได้ยินหมดแล้ว
สามีภรรยาชั่วร้ายคู่นี้ คิดจะวางแผนร้ายกับเขา
ยังอยากจะยึดเขาลูกท้อหลังหมู่บ้านของเขาอีก
ได้เลย
คอยดูเถอะ ดูว่าต่อไปข้าจะจัดการพวกแกยังไง
โดยเฉพาะหม่าชุนหนีอีนางแพศยานั่น
อยากยั่วข้านักใช่ไหม
ข้าจะเลยตามน้ำ ถึงเวลาจะจัดการแกให้สาสมเลยนังผู้หญิงสารเลว
เช้าวันที่ 2 ฟ้าเพิ่งสาง ฟางเสี่ยวจวินก็ออกจากบ้านฟางต้าเหอ กลับไปบ้านตัวเอง
เขาติดคุกมาครึ่งปี บ้านปิดร้างมาครึ่งปี ในบ้านมีแต่ฝุ่น
เพิ่งเดินมาถึงลานบ้านตัวเอง จู่ๆ ก็มีผู้หญิงรูปร่างอวบอิ่ม ใบหน้างดงามสะอาดคนหนึ่งเดินเข้ามา
"เสี่ยวจวิน เจ้ากลับมาแล้วหรือ"
"บ้านเจ้าปิดร้างมาครึ่งปี ให้พี่ชุ่ยฮวาช่วยเก็บกวาดด้วยนะ"
ฟางเสี่ยวจวินมองไป ผู้หญิงคนนี้ก็คือ จางชุ่ยฮวา เมียของพานฉี่กัง ข้างบ้านเขาเอง
จางชุ่ยฮวาแต่งงานเข้ามาที่หมู่บ้านเถาฮวาเมื่อสามปีก่อน
ตอนแต่งงาน อีนางนี่สวยจนไม่เป็นท่า
ดวงตาราวกับดอกท้อ ริมฝีปากดั่งดอกซิ่ง รูปร่างนั้นเรียกได้ว่าสุดยอด
เวลาเดินโยกย้ายไปมา สะกดวิญญาณของพวกตาลุงคนแก่ในหมู่บ้านไปได้เลย
คืนนั้น ฟางเสี่ยวจวินฝัน
ในฝัน จางชุ่ยฮวากลายเป็นภรรยาของเขา
ตื่นขึ้นมา รู้สึกขายหน้าชะมัด
"พี่ชุ่ยฮวา ลำบากพี่มากจริงๆ"
ฟางเสี่ยวจวินพูดพลางมองจางชุ่ยฮวา
สายตาจางชุ่ยฮวาจับจ้องจนหน้าแดงขึ้นมาทันที
หัวใจเต้นเร็วขึ้นกะทันหัน……
จู่ๆ ก็เกิดความคิดผิดปกติ ที่พูดออกมาไม่ได้……