ฟางเสี่ยวจวินที่แอบฟังอยู่หน้าประตูไม่คิดว่าพานฉี่กังจะไร้ยางอายถึงเพียงนี้
ถึงกับให้เมียตัวเองที่รูปโฉมงดงามดั่งบุปผาไปนอนกับพวกปล่อยเงินกู้นอกระบบเพื่อใช้หนี้
แต่ตอนนี้เขายังไม่ส่งเสียง ยังคงอยู่หน้าประตู แนบหูกับช่องประตูฟังความเคลื่อนไหวข้างใน
ในบ้าน พี่เปียวกับไอ้กระจอกอีกคนฟังพานฉี่กังพูดจบ พวกเขาก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่
ไอ้กระจอกยิ้มร่าพูดกับพี่เปียวว่า "ลูกพี่ เอางี้ไหม ตอนนี้ถกเสื้อผ้าอีนี่ให้โจ๋งครึ่ม ให้มันปรนนิบัติท่านดี ๆ"
"ปรนนิบัติท่านเสร็จแล้ว ก็ให้ลูกน้องชิมรสชาติด้วย"
ในใจไอ้นี่คิดว่า รอพี่เปียวกับจางชุ่ยฮวา...เสร็จแล้ว ก็ถึงตาของมัน
พี่เปียวไม่ใช่พวกดีที่ไหน
จางชุ่ยฮวาเป็นผู้หญิงชั้นยอดแบบนี้ อีกทั้งเพิ่งคลอดลูก เนื้อตัวก็อวบอิ่มสมบูรณ์กว่าเดิม
ในใจเขาคิดว่า จะเปลี่ยนอีนี่ให้เป็นเมียตัวเอง
ต่อไปก็ให้ปรนนิบัติเขาคนเดียว
ฉะนั้น เขาจึงมองไอ้อันธพาลลูกน้องแล้วด่าว่า "ไอ้เวร ให้ตายสิ"
"จางชุ่ยฮวาต่อไปก็เป็นผู้หญิงของข้า แกต้องเรียกพี่สะใภ้"
"ถ้ายังกล้าคิดกับพี่สะใภ้ ข้าจะสับแกทิ้ง"
พอไอ้นี่ถูกพี่เปียวด่าแบบนี้ ก็ไม่กล้าปริปากอีก
ตอนนี้ พี่เปียวมองไปทางพานฉี่กังแล้วพูดว่า "พานฉี่กัง ข้ามีข้อเสนออย่างหนึ่ง จะทำให้แกไม่ต้องคืนเงินห้าหมื่น"
"พี่เปียว ท่านว่าไงครับ เป็นข้อเสนออะไร"
"ข้อเสนอคืออย่างนี้ แกกับจางชุ่ยฮวาเมียแก วันนี้ไปหย่ากัน แล้วต่อไปจางชุ่ยฮวาก็เป็นเมียข้า"
"อย่างนั้นเงินห้าหมื่นที่แกติดข้าไว้ก็ไม่ต้องคืน ถือว่าแล้วกันไป"
พานฉี่กังรู้ดีว่าที่พี่เปียวหมายถึงคือ ใช้ห้าหมื่นซื้อจางชุ่ยฮวา
ก่อนหน้านี้พี่เปียวตกลงกันว่า นอนครั้งละพันหยวน
ถ้าให้จางชุ่ยฮวานอนกับพี่เปียวห้าสิบครั้ง หนี้ห้าหมื่นก็หมด
ตอนนี้เขาจะไม่ขาดทุนหรือ
"พี่เปียว ไม่ดีมั้งครับ"
"เราตกลงกันแล้วนี่ครับ ท่านนอนกับเมียผมหนึ่งครั้ง ก็หักหนี้หนึ่งพันหยวน"
"ตอนนี้ให้ผมรับห้าหมื่นหยวน แล้วหย่ากับเมียผม อันนี้ก็ไม่สมควรนะครับ"
ความจริงพวกเขาหย่ากันนานแล้ว ตอนนี้เขาจงใจพูดแบบนี้
พี่เปียวเห็นพานฉี่กังไม่ยินยอม ก็จ้องเขม็ง ขู่เสียงดุว่า "พานฉี่กัง ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว"
"ไม่แกเอาเงินห้าหมื่นออกมาเดี๋ยวนี้ ข้าเก็บเงินแล้วก็จะไป"
"หรือไม่ก็ทิ้งมือตัวเองไว้ หรือไม่ก็หย่ากับเมียแก ห้าหมื่นนี้ก็แล้วกันไป"
"ข้าจะให้เวลาแกสิบวินาที ถ้าไม่เลือกภายในสิบวินาที ก็ทิ้งมือไว้"
พอพี่เปียวพูดจบ พานฉี่กังก็ตกใจเหงื่อแตกพลั่ก
สิบวินาทีผ่านไปเร็วมาก พานฉี่กังยังไม่ได้พูดอะไร
พี่เปียวคว้ามือเขามากดลงบนเก้าอี้ แล้วถือมีดสั้นจะฟันลงไป
"พี่เปียว พี่เปียว อย่าฟันนะครับ"
"ผมจะหย่ากับเมีย ต่อไปเมียผมก็เป็นคนของท่าน"
ไอ้นี่ตกใจแทบตาย สุดท้ายก็ยอมขายเมียจางชุ่ยฮวาให้พี่เปียว
จางชุ่ยฮวาตัวสั่นด้วยความโกรธ
ไม่นึกเลยว่าตัวเองจะแต่งกับผัวที่ไร้ยางอายและโรคจิตอย่างนี้
"เอาล่ะ งั้นเรามาเซ็นสัญญากัน"
พี่เปียวพูดจบ ก็หยิบสัญญาสองฉบับออกจากกระเป๋าเอกสารในมือ
เขายื่นสัญญาให้พานฉี่กัง พานฉี่กังไม่มองด้วยซ้ำ หยิบปากกาเซ็นชื่อตัวเองทันที
"เอาล่ะ พานฉี่กัง ตอนนี้แกเซ็นสัญญาแล้ว"
"ตอนนี้จางชุ่ยฮวาก็ไม่ใช่เมียแกอีกแล้ว แต่เป็นเมียของพี่เปียวข้า"
"ทีนี้ข้าจะมีความสัมพันธ์กับเมียของข้า พวกแกสองคนไปเฝ้าข้างนอก อย่าให้ใครเข้ามา"
ตอนนี้พี่เปียวกระสันจนแทบคลั่ง
จางชุ่ยฮวาเป็นพวกเนื้อนมชวนชื่น อีกทั้งยังอยู่ในช่วงให้นมลูก
อีกเดี๋ยวจะได้...กับนางในห้อง ต้องเป็นอะไรที่พิเศษเร้าใจแน่
"อย่า อย่าเข้ามานะ"
"นางน้อย ตอนนี้เจ้าเป็นเมียข้าแล้ว อย่ากลัวไปเลย พี่จะถนอมเจ้าเอง"
"ไม่ อย่านะ"
"แกอย่ามาทำแข็งข้อ รีบปรนนิบัติข้าให้ดี ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่ถนอมเลย"
"พี่ พี่เปียว ปล่อยฉันไปเถอะนะ ขอร้องล่ะ"
"แหะแหะ จะให้ข้าปล่อยเจ้าไป เจ้าคิดว่าเป็นไปได้หรือ อีกเดี๋ยวปรนนิบัติข้าให้ดี ต่อไปรับรองได้กินของดีมีชีวิตสุขสบาย"
จางชุ่ยฮวากลัวจนร้องไห้ออกมาแล้ว แต่ไอ้โรคจิตพี่เปียว ในใจกลับยิ่งกระสันขึ้น
ผู้หญิงอย่างนี้ต่างหากถึงจะสนุก
พานฉี่กังกับไอ้กระจอกอีกคนเดินไปถึงประตู เปิดประตูกำลังจะออกไป
ตอนนั้นเอง ฟางเสี่ยวจวินที่แอบฟังอยู่หน้าประตู ก็ถีบประตูบานใหญ่ออกทันที
"พวกแกมันพวกัดสัตว์ ยังมีหน้ามาเป็นคนอีกหรือ"
"กลางวันแสก ๆ มารังแกหญิงชาวบ้าน ยังมีกฎหมายอีกไหม"
"ไอ้สารเลวเอ๊ย ปล่อยพี่ชุ่ยฮวะเดี๋ยวนี้"
ฟางเสี่ยวจวินพูดพลางวิ่งไปข้างหลังพี่เปียวทันที
ยื่นมือไปจับไหล่เขากระตุก ก็เหวี่ยงไอ้นี่ออกไปไกลถึงห้าเมตรทีเดียว
พี่เปียวกระแทกปั๊วะที่หน้าประตู เจ็บไปทั้งตัวจนลุกไม่ขึ้น
เขาไม่คิดว่าแรงไอ้นี่จะมากขนาดนี้
"พี่ชุ่ยฮวา ไม่เป็นอะไรใช่ไหม"
ฟางเสี่ยวจวินไม่สนคนอื่น มองจางชุ่ยฮวาที่ร้องไห้ราวกับดอกไม้อาบฝนแล้วถาม
"เสี่ยวจวิน พี่ชุ่ยฮวาชีวิตลำเค็ญนัก"
"วันนี้ถ้าเจ้าไม่มา พี่ชุ่ยฮวาก็จะถูกไอ้พวกเลวนั่นทำมิดีมิร้ายแล้ว"
จางชุ่ยฮวาพูดพลางกอดฟางเสี่ยวจวินแน่น
ร่างที่อ่อนนุ่มร้อนระอุแนบกับอกของเขา ฟางเสี่ยวจวินรู้สึกได้ว่าร่างกายเริ่มเร่าร้อนขึ้นมาอีกครั้ง
"ฟางเสี่ยวจวิน ไอ้นักโทษข่มขืนเอ๊ย แกยุ่งมากเกินไปแล้ว"
"เรื่องของครอบครัวข้า ไม่ถึงคิวแกมายุ่ง รีบไสหัวไปเลย"
"จางชุ่ยฮวาเป็นเมียข้า ข้าจะทำยังไงก็ได้"
ตอนนั้นเอง เสียงพานฉี่กังดังมาจากด้านหลังเขา
ฟางเสี่ยวจวินฟังจบ ก็ปล่อยจางชุ่ยฮวา หันหลังเดินไปตรงหน้าพานฉี่กัง
"ข้าว่าพานฉี่กัง แกยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า"
"ติดพนันหนี้ดอกเบี้ยแพง ถึงกับขายเมียตัวเอง"
"แกทำเรื่องเลวทรามอย่างนี้ ใครก็มาจัดการได้ทั้งนั้น"
แววตาของฟางเสี่ยวจวินเย็นเยียบ เต็มไปด้วยจิตสังหาร จนพานฉี่กังมองแล้วตัวสั่นงก ๆ
ไอ้หนุ่มเวรนี่ เมื่อก่อนไม่ใช่ไก่อ่อนที่ยกข้าวสารห้าสิบชั่งไม่ขึ้นหรือ
เมื่อกี้ทำไมถึงมีแรงมากขนาดนั้น
แค่กระตุกเบา ๆ ก็ลากพี่เปียวออกไปห้าเมตร
ความจริงเขาไม่รู้ว่า ฟางเสี่ยวจวินตอนอยู่ในคุกนั้น ได้พบกับโอกาสพิเศษ
พานฉี่กังเพราะยังติดหนี้พี่เปียวห้าหมื่นหยวนดอกเบี้ยแพงอยู่ เขากลัวว่าถ้าจางชุ่ยฮวาไม่ยอมนอนกับพี่เปียว มือเขาก็จะถูกตัด
จึงรวบรวมความกล้า ตวาดใส่ฟางเสี่ยวจวินว่า "ฟางเสี่ยวจวิน ไอ้ลูกกระต่าย ดีนักใช่ไหม"
"นี่เรื่องบ้านข้า ไม่ต้องให้แกมาจุ้น"
"รีบไสหัวไปเลย ไม่งั้นมีดีแน่"
ไอ้นี่พูดพลางจะเข้าไปกระชากฟางเสี่ยวจวิน
ผลคือถูกฟางเสี่ยวจวินตบฉาดเข้าที่หน้า กระอักเลือดออกมา ฟันก็หักไปหลายซี่
แล้วทั้งคนก็ถูกตบจนงงงวยทรุดลงกองกับพื้น
ครู่หนึ่งก็ยังลุกไม่ได้
เขาไม่คิดว่าแรงของไอ้เวรฟางเสี่ยวจวิน จะไม่ใช่แรงทั่วไปเลยจริง ๆ
"พวกแกพวกัดสัตว์ รีบไสหัวไปเลย"
"ถ้ายังไม่ไปอีก ข้าจะสอยพวกแกให้หลาบ"
"แล้วก็ ไอ้สัญญาสองฉบับเมื่อกี้วางไว้ให้ข้า"
ครู่ต่อมา ฟางเสี่ยวจวินก็ตวาดใส่ไอ้พวกเลวทั้งหลาย
ตอนนี้พี่เปียวกับพานฉี่กังก็ได้สติกลับมาแล้ว
เขารู้ว่า วันนี้จะข่มขืนจางชุ่ยฮวาเป็นของตัวเองคงเป็นไปไม่ได้
ไอ้เวรที่ชื่อฟางเสี่ยวจวินนี่มีแรงน่าตกใจ พวกเขาสามคนเข้าพร้อมกันก็ยังไม่ใช่คู่มือมัน
ฉะนั้น พี่เปียววางสัญญาสองฉบับเมื่อครู่ลง แล้วทั้งสามก็เดินโซเซออกประตูไป หายวับไป
หลังจากสามคนนี้ไปแล้ว ในห้องก็เหลือเพียงฟางเสี่ยวจวินกับจางชุ่ยฮวา
จางชุ่ยฮวารีบเดินไปที่ประตู ปิดประตูบานใหญ่
แล้วเดินมาข้างฟางเสี่ยวจวิน พูดว่า "เสี่ยวจวิน ขอบใจนะ เมื่อกี้ช่วยพี่ชุ่ยฮวาไว้"
"เราไปในห้องกันเถอะ เดี๋ยวพี่ชุ่ยฮวาจะตอบแทนเจ้า"
นางพูดพลางก็จูงฟางเสี่ยวจวินเดินไปทางห้องนอน