ตอนนี้ฟางเสี่ยวจวินมองดูท่าทางยั่วยวนใจของจางชุ่ยฮวา ในหัวก็มึน ๆ งง ๆ ไปหมด
เขาเดินตามจางชุ่ยฮวาเข้ามาในห้อง
“เสี่ยวจวิน มานั่งตรงขอบเตียงเถอะ”
“พี่ขอป้อนหนูก่อนนะ เดี๋ยวพี่ชุ่ยฮวาจะตอบแทนเธอ”
ฟางเสี่ยวจวินนั่งลงตรงขอบเตียง
จางชุ่ยฮวาอุ้มเสี่ยวเถียนเถียนลูกสาววัย 2 ขวบขึ้นมาจากเตียง
แล้วก็เริ่มกล่อม
ฟางเสี่ยวจวินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนั้น ในหัวก็เกิดความคิดชั่ววูบขึ้นมา
แต่จะโทษเขาก็ไม่ได้หรอก
จางชุ่ยฮวาเป็นผู้หญิงที่เริดขนาดนี้ มานั่งอยู่ข้าง ๆ เขา ใครจะไปห้ามใจไหว
แล้วยิ่งเขากำลังหนุ่มแน่น อายุเพิ่ง 20 ต้น ๆ เลือดลมก็พล่านอยู่
ตอนนั้นเอง หนูกินอิ่มก็หลับสนิท
จางชุ่ยฮวาวางเสี่ยวเถียนเถียนลงในเปลเด็กข้าง ๆ
แล้วจัดเสื้อผ้านิดหน่อย ก่อนหันมามองฟางเสี่ยวจวิน
“เสี่ยวจวิน เธอก็รู้ว่าพี่ชุ่ยฮวาใช้ชีวิตแบบไหน”
“เมื่อกี้ถ้าเธอไม่รีบมาช่วยทัน ฉันก็คงถูกไอ้ชั่วพานฉี่กังมันขายให้พวกปล่อยเงินกู้ไปแล้ว”
“ที่บ้านพี่ก็ไม่มีเงินอะไรจะให้เธอ”
พอพูดจบ ผู้หญิงคนนี้ก็เข้ามากอดฟางเสี่ยวจวิน
นั่นทำให้ฟางเสี่ยวจวินเขินหนักมาก
เขาก็กอดจางชุ่ยฮวาไว้ แล้วหอมแก้มเธอฟอดหนึ่ง
จางชุ่ยฮวาใช้ร่างกายของตัวเองตอบแทนเขา
ตอนนี้ หล่อนหมดแรงอย่างหนัก
“เสี่ยวจวิน ตอนนี้พี่เหนื่อยนิดหน่อย”
“พี่ชุ่ยฮวา เดี๋ยวผมนวดให้”
“เออ”
ฟางเสี่ยวจวินว่าแล้วก็ยื่นมือทั้งสองออกมา เริ่มนวดให้จางชุ่ยฮวา
จางชุ่ยฮวาค่อย ๆ รู้สึกสบายตัวขึ้น
“เสี่ยวจวิน เธอดีกับพี่จริง ๆ”
“จริง ๆ นะ พี่หย่ากับพานฉี่กังแล้ว แต่ยังไม่ได้บอกใครในหมู่บ้าน”
จางชุ่ยฮวาพูดพลางทรุดตัวซบลงบนอกของฟางเสี่ยวจวิน
ฟางเสี่ยวจวินก็โอบกอดจางชุ่ยฮวาไว้ ในใจมีความรู้สึกพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก
ที่จริงแล้ว เขาเก่งกาจขึ้นมาขนาดนี้เป็นเพราะตอนอยู่ในคุกเจอโชควาสนาครั้งใหญ่
เขาโดนใส่ร้ายว่าข่มขืนไม่สำเร็จ พอเข้าไปในคุกใหม่ ๆ ก็ถูกพวกนักโทษเก่าแก่ในนั้นรังแกอยู่ตลอด
มีครั้งหนึ่งเขาถูกตีจนหัวแตกเลือดอาบ เลือดค่อย ๆ หยดลงไปบนหยกที่สวมอยู่ตรงหน้าอก
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าเส้นลมปราณทั่วร่างกำลังถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรง และมีพลังมหาศาลสายหนึ่งไหลเวียนอยู่ในตัวอย่างไม่หยุด
เขายังได้ยินเสียงชายชราผู้หนึ่งซึ่งอ้างตัวว่าเป็นผู้นำสำนักสุขารมย์บอกว่าเป็นบรรพบุรุษของเขา
และยังบอกอีกว่าได้ถ่ายทอดวิทยายุทธ์ทั้งหมดให้แก่เขาแล้ว
ขอเพียงเขาหมั่นบำเพ็ญเพียร ก็จะสามารถยกระดับพลังของตนได้
เมื่อเขาฟื้นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองกำยำขึ้นมาก
ทั่วร่างเป็นมัดกล้าม พอชกต่อยก็มีแรงมหาศาลน่าตกตะลึง
จากนั้นเป็นต้นมา เขาก็กลายเป็นจ้าวนักโทษในคุก ทุกวันจะต้องห้ำหั่นและรังแกนักโทษคนอื่น ๆ ไปทั่ว
จนกระทั่งเมื่อวานเขาพ้นโทษออกมา พวกนักโทษในคุกถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
หลังออกจากคุก เขาค้นพบว่าภายในร่างมีพลังปราณอยู่
พลังปราณนี้เมื่อไหลไปถึงปลายนิ้ว ก็จะค่อย ๆ ควบแน่นกลายเป็นของเหลวสีเขียวเล็ก ๆ ทีละหยด
นี่มันน้ำปราณวิเศษหรือเปล่านะ?
ขณะฟางเสี่ยวจวินกำลังครุ่นคิดสงสัย จางชุ่ยฮวาก็พูดขึ้นอีก
“เสี่ยวจวิน เธอไม่พูดอะไรเลย”
“หรือว่าต่อไปเธอไม่อยากอยู่กินกับพี่ชุ่ยฮวาแล้ว?”
“พี่ชุ่ยฮวารู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่สาวบริสุทธิ์แล้ว”
“ยังต้องเลี้ยงลูกติดอีก เธอยังเป็นหนุ่มโสด ต้องดูถูกผู้หญิงอย่างพี่แน่ ๆ”
“ถ้าเธอไม่ยินดี พี่ชุ่ยฮวาก็จะไม่ฝืนใจเธอ”
จางชุ่ยฮวาพลางพูดพลางรู้สึกหดหู่ในใจ
นาทีนั้นฟางเสี่ยวจวินถึงได้รู้ว่าตัวเองละเลยความรู้สึกของจางชุ่ยฮวาไป
เขารีบกอดจางชุ่ยฮวาแน่นขึ้น มองสบตาเธอ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “พี่ชุ่ยฮวา เมื่อกี้ผมกำลังคิดอะไรอยู่”
“ที่พี่พูดเมื่อกี้ ผมได้ยินหมดแล้ว จากนี้ไปผมจะไม่ปล่อยให้สองแม่ลูกต้องโดนรังแกเด็ดขาด”
“ไหน ๆ พี่ก็หย่ากับพานฉี่กังแล้ว ต่อไปก็มาอยู่กับผมเถอะ”
คำพูดของฟางเสี่ยวจวินทำให้จางชุ่ยฮวาซาบซึ้งใจมาก เธอกอดเขาและร้องไห้ออกมา
“เสี่ยวจวิน มีคำนี้ของเธอ พี่ชุ่ยฮวาก็วางใจแล้ว”
“เดี๋ยวพอหนูน้อยหย่านมแล้ว พี่ชุ่ยฮวาจะไปหางานในเมืองทำ พอหาเงินได้ พวกเราสามคนก็จะใช้ชีวิตดี ๆ กันได้”
ฟางเสี่ยวจวินนึกไม่ถึงว่าจางชุ่ยฮวาจะคิดเผื่อเขาถึงขนาดนี้
เรื่องหาเงินน่ะ จะให้ผู้หญิงมาคอยกังวลได้ยังไง ต้องเป็นหน้าที่ของผู้ชายสิ
ตอนนี้เขามีฝีมือเต็มตัวแล้ว ไม่ต้องกลัวว่าจะหาเงินไม่ได้
ตั้งแต่ได้รับสืบทอดจากผู้นำสำนักสุขารมย์มา เขาก็สืบทอดทั้งการแพทย์ เวทมนตร์ เรี่ยวแรง และวิทยายุทธ์ในทุก ๆ ด้าน
ตอนอยู่ในคุก เขายังเคยรักษาโรคลับเฉพาะของผู้คุมจนหายดี
สำหรับโรคพิสดารต่าง ๆ ที่รักษายากแล้ว สำหรับเขาเรียกว่าพลิกมือเดียวก็หาย
ดังนั้นเรื่องหาเงินเขาจึงไม่กังวล
“พี่ชุ่ยฮวา เรื่องหาเงินพี่ไม่ต้องห่วง”
“ผมไม่ใช่ฟางเสี่ยวจวินคนเดิมอีกแล้วนะ ตอนอยู่ในคุก ผมเรียนวิชาแพทย์ที่เก่งมากมา”
“ตอนนี้ผมไปรักษาโรคให้คนอื่นหาเงินได้”
“พอผมหาเงินได้ก้อนโตแล้ว จะซื้อสร้อยคอทองคำให้พี่ชุ่ยฮวา แล้วก็ซื้อนมผงนำเข้าดีที่สุดให้เสี่ยวเถียนเถียน”
คำพูดของฟางเสี่ยวจวินทำให้จางชุ่ยฮวาตื้นตันใจอย่างจับใจ
“เสี่ยวจวิน พี่ชุ่ยฮวามาอยู่กับเธอ ไม่เห็นจำเป็นต้องใช้สร้อยคอทองคำอะไรเลย”
“ขอแค่มีกินอิ่ม นอนอุ่น ใช้ชีวิตสงบ ๆ มั่นคงก็พอแล้ว”
คำพูดนี้ของจางชุ่ยฮวายิ่งทำให้ฟางเสี่ยวจวินรักเธอมากขึ้น
ผู้หญิงแบบนี้ต่างหากที่ควรค่าแก่การทะนุถนอม