ฟางเสี่ยวจวินขี่รถสามล้อพลางยิ้มแป้นตลอดทาง
หนึ่งทุ่ม เขากลับถึงหมู่บ้านในที่สุด
รถสามล้อจอดเทียบในลานบ้านจางชุ่ยฮวา
ในบ้านจางชุ่ยฮวาเปิดไฟแล้ว ประตูเปิดอ้าอยู่ ฟางเสี่ยวจวินเดินเข้าไปทันที
ไม่เห็นอีสาวนั่นในห้องนั่งเล่น คงอยู่ในห้องนอน
เขาจึงย่องเบาไปที่ประตูห้องนอน
ประตูห้องนอนง้างค้างอยู่ เห็นจางชุ่ยฮวากำลังอุ้มเด็กน้อยให้นม
ทีแรกตั้งใจจะแอบผลักประตูเข้าไป ให้อีนั่นประหลาดใจเล่นสักหน่อย แต่พอคิดอีกทีก็ช่างเถอะ รอข้างนอกสักพัก รอให้ป้อนนมเสร็จค่อยออกไปทำให้ประหลาดใจ
ดังนั้น ฟางเสี่ยวจวินจึงไปแอบรอเงียบ ๆ อยู่หลังประตู
ราว ๆ ห้านาทีต่อมา จางชุ่ยฮวาให้นมเสร็จ เด็กน้อยก็หลับ เธอก็วางเด็กลงบนเปล
จากนั้น ก็จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วค่อย ๆ ผลักประตูห้องนอนเดินออกไป
มองดูในบ้าน ก็ไม่เห็นใคร นึกว่าฟางเสี่ยวจวินยังไม่กลับมา
ที่จริงตอนนี้ ฟางเสี่ยวจวินกำลังซ่อนอยู่ข้างหลังเธอ
เขาแอบย่องเข้าไปกระชั้นชิดด้านหลังจางชุ่ยฮวา
แล้วจู่ ๆ ก็โอบกอดจากด้านหลัง มือก็ลูบไล้ไปทั่วตัวเธออย่างสับสน
ตูมตาม! จางชุ่ยฮวานึกว่าดึกดื่นมีอันธพาลเข้าบ้าน
“อ๊ะ! ปล่อยนะ! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
ฟางเสี่ยวจวินรีบใช้มือข้างหนึ่งปิดปากจางชุ่ยฮวา
“อื้อ ๆ ๆ … อื้อ ๆ ๆ ๆ …”
จางชุ่ยฮวาร้อนใจจะแย่ แต่ส่งเสียงไม่ออก
ตอนนี้เธอตกใจไม่น้อย ตัวสั่นไปทั้งร่าง
ครานี้ฟางเสี่ยวจวินจึงปล่อยมือ กระซิบข้างหูยิ้ม ๆ ว่า “พี่ชุ่ยฮวา เองครับ ทำไมคุณขวัญอ่อนจังครับ?”