ฟางเสี่ยวจวินกำลังเหม่อค้าง
ฟางต้าเหอเดินย่องเข้ามาในลานบ้าน
เมื่อครู่ เขาคุยกับหม่าชุนหนี เมียของเขามาจนตกลงกันแล้ว เขาจะแกล้งทำเป็นว่าบ่ายนี้ไปประชุมที่ทำการตำบล ต้องกลับมาดึก
เรื่องนี้ยังบอกฟางเสี่ยวจวินตอนนี้เลยไม่ได้
ต้องบอกเขาล่วงหน้าไว้ก่อน จะได้ไม่คลางแคลงใจ
เขาจึงมาหาฟางเสี่ยวจวินเพื่อคุยเรื่องนี้
“เสี่ยวจวิน พี่ต้าเหอเพิ่งได้รับโทรศัพท์ด่วน”
“ทางตำบลโทรมา ให้พี่ไปประชุมสำคัญ”
“พี่ต้องไปประชุมที่ตำบลเดี๋ยวนี้เลย คงกลับถึงบ้านดึก”
“เย็นนี้พี่ไม่ร่วมโต๊ะด้วยแล้ว ให้พี่ชุนหนีอยู่กินกับนาย”
ฟางเสี่ยวจวินรู้ดีแก่ใจ ฟางต้าเหอจงใจพูด
แต่บนใบหน้าก็ยังแสดงท่าทางตกตะลึง
“พี่ต้าเหอ เย็นนี้พี่ไม่อยู่บ้าน ปล่อยให้ผมกับพี่ชุนหนีกินกันสองคน มันไม่ค่อยดีกระมัง”
“ผมกับพี่ชุนหนีชายหญิงอยู่กันตามลำพัง ใครมาเห็นเข้า ต้องมีซุบซิบนินทา”
ฟางต้าเหอฟังแล้วหัวเราะ “เสี่ยวจวิน นายสบายใจได้ พี่เชื่อว่านายเป็นคนยังไง ไม่มีทางคิดไม่ซื่อกับพี่ชุนหนีของนาย”
“อีกอย่างพี่ชุนหนีก็จะสามสิบแล้ว เด็กหนุ่มเลือดร้อนอย่างนายจะไปสนได้ยังไง”
“ตกลงตามนี้ พี่ต้องไปประชุมที่ทำการตำบลแล้ว เย็นนี้นายรีบไปบ้านพี่แต่เนิ่นๆ”
“ถึงเวลากินข้าวไป คุยกับพี่ชุนหนีให้ออกรส”